به ميزان و به موعظه‌ها عمل مى‌كرد تا وقتى كه درصدد بود. نه اينكه نشسته بود همين طور؛ [در] صدد بود، آدم جمع مى‌كرد تا وقتى كه مدينه مهيا شد و ايشان هم آمدند مدينه. ديگر همه‌اش مسائل، مسائل جنگ بود و مسائل سياست بود و اينها. اگر امت رسول اللَّه هستيم، اين رسول اللَّه! اگر شيعه على بن ابى طالب هستيم، على بن ابى طالب چقدر در جنگها رفت، در ركاب رسول اللَّه بود تا آخر كه رسول اللَّه تشريف بردند. بعد يك جنگ باطنى داشت كه صلاح اين مى‌ديد كه بايد اجتماع محفوظ بماند و بايد اين استقرار پيدا بكند. آن روزى هم كه بعد از مسائل ايشان با او بيعت كردند، آن روز هم مطلب خودشان را گفتند؛ اول برنامه‌شان را گفتند و مهمترين برنامه اين بود كه من حتى آن چيزهايى كه صداق كرديد از چپاولگريها براى زنهايتان، آن [را] هم ازتان مى‌گيرم. از آنجا كه ايشان اين ندا را در داد، ديدند نمى‌شود با اين زندگى كرد. اين غير مسئله قبلى است. اين باهاش زندگى نمى‌شود [كرد.] شروع كردند و سه تا جنگ مهم انجام داد حضرت امير. چقدر كشته شد از مسلمانها؟! چقدر كشته شد از آن طرف؟! همه هم مسلمان بودند، مسلمان. آن مسلمان بازى خورده بود؛ آن طرف مسلمان بازى خورده بودند، اين طرف مسلمانهاى هدايت شده بودند. لكن وقتى مسلمانى هم بازى خورد و به جنگ با مسلمانهاى هدايت شده برخاست، او هم جوابش حديد است.

اگر بينات و ميزان نتوانست كار خودش را بكند، جوابش حديد است.

لزوم تقويت حوزه‌هاى علميه و فقاهت‌

حالا اين مطلب را هم بايد عرض كنم به عموم حوزه‌هاى علميه، حوزه قم، حوزه مشهد و همه حوزه‌هاى علميه كه شما مى‌بينيد كه در رأس اهداف خبيثه دولتهاى بزرگ واقع شديد. اين براى چيست؟ براى اينكه ملت شما را به عنوان فقها، به عنوان علما، به عنوان علماىِ دينى مى‌شناسد و تكليف الهى خودش را تبعيت مى‌داند. پس حفظ اين حوزه‌ها، حوزه‌هاى فقاهت، حفظ اين حوزه‌هاى علمى به همان معنايى كه سابق بود، بايد بماند. جديت بكنيد در اينكه تحصيل بكنيد و محصل زياد كنيد، ملّا زياد كنيد.

خيال‌