صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٤٠ - فرياد نفاق از مركز وحى

مردم احترام قائل بشوند و اجتماع كنند در محافل و موجب تحكيم وحدت آنها بشود.

فرياد نفاق از مركز وحى‌

در همين قضيه مولد حضرت رسول- سلام اللَّه عليه- كه از طرف بعضى از علماى ايران؛ آقاى منتظرى‌ [١] دعوت شده است به اينكه از دوازدهم تا هفدهم شركت كنند همه مسلمين در جشن تا وسيله وحدت بين مسلمين باشد، باز مى‌بينيم كه يك بوقى از يك آخوند بسيار بى‌توجه به مسائل اسلام و وابسته به ديگران فرياد مى‌زند كه شرك است احترام به پيغمبر، شرك است جشن گرفتن، منتها او ايران را محكوم مى‌كند و معلوم است چرا. يك آخوند كه بسته به دربار است و مقاصد آنها را مى‌خواهد اجرا بكند، در مقابل مسلمين مى‌ايستد و اعلام مى‌كند به اينكه احترام به رسول خدا شرك است، اين آخوند معنى شرك را نمى‌فهمد. اگر احترام به رسول خدا شرك است، پس اول مشرك خود پيغمبر اكرم است و اول مشرك خداى تبارك و تعالى است كه احترام پيغمبر را تا آنجا بالا برده است كه در نمازها اسم او هست و اگر نباشد در بعضى جاهايش، باطل مى‌شود نماز. اگر بعد از شهادت يا فوت حضرت رسول- صلى اللَّه عليه و آله- اگر بعد از فوت ايشان به نظر اين آخوند و دوستان نادان اين آخوند وابسته به دربار، احترام پيغمبر شرك است، پس در نماز كه بعد از فوت رسول اكرم همه مسلمين مى‌خوانند و سلام به رسول اكرم مى‌دهند [٢]، همه مسلمين، حتى خود آخوند هم مشرك است اگر نماز بخواند. اين نيست الّا اينكه مأمورند اين نحو معممين كه خودشان را به عنوان مفتى جا زدند در بعضى از بلاد مسلمين، مأمورند كه ايجاد اختلاف بكنند. از ايران صداى وحدت بلند مى‌شود و از حجاز صداى اختلاف. از مركز وحى كه رسول اكرم در آنجا مردم را دعوت به اعتصام به حبل اللَّه و وحدت فرموده است، يك آخوند دربارى صداى نفاق برمى‌دارد و فرياد نفاق‌انگيز مى‌كشد و اين ايران كه به نظر آن آخوند مشرك هستند، نداى وحدت از اين‌

[١] آقاى حسينعلى منتظرى با صدور اعلاميه‌اى، دوازدهم تا هفدهم ربيع الاول را «هفته وحدت» بين مسلمين اعم از شيعه و سنى دانست‌

[٢] در تشهّد شهادت به عبوديت و رسالت پيامبر داده مى‌شود و در سلام به پيامبر درود فرستاده مى‌شود.