صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٣ - حوزههاى علميه و مسئله قضاوت

نكردند.

بايد مردم را آشنا كنيد به وظايف خودشان. و از مردم هم تقاضا مى‌شود كه راهپيماييها به عنوان راهپيمايى نباشد، به عنوان دستجات باشد. همان دستجات سنتى با حفظ جهات شرعى اسلامى. و عاشورا را زنده نگه داريد كه با نگه داشتن عاشورا كشور شما آسيب نخواهد ديد. شما گويندگان نقش مهمى در اين باب داريد و مسئوليت بزرگى هم داريد؛ چنانچه تمام علما، هم نقش بزرگ دارند، هم مسئوليت بزرگ. هر كس به اندازه خودش مسئوليت دارد.

حوزه‌هاى علميه و مسئله قضاوت‌

علما بايد كمك كنند به اين جمهورى اسلامى، كنار ننشينند. كنار نشستن مثل كنار نشستن صدر مشروطيت است، و حالا بدتر از آن وقت است. كنار ننشينند و بگويند كه قضاوت كذا و كذاست. خوب قضاوت به عهده شماهاست. اسلام قضاوت را به عهده فقها گذاشته است. شما كنار مى‌نشينيد و مى‌گوييد كه چرا قضاوت خوب نمى‌شود؟! قضاوت خود به خود خوب بشود؟ قضاوت با كوشش شما بايد خوب بشود. در هر حوزه‌اى، علماى آن حوزه قاضى درست كنند. يك كشور سى و چند ميليونى، چند، چندين هزار قاضى لازم دارد. و ما از باب اينكه قضاوت به عهده‌مان هيچ وقت نبوده است، دنبال اين نبوده‌ايم كه مسائل قضا را بحث كنيم، مسائل قضا را ياد بگيريم. و الآن ما براى قضاوت احتياج داريم، دنبال قاضى دارند مى‌گردند. آقايان كه مى‌توانند قاضى بشوند، مى‌توانند كمك كنند به قضاوت، تربيت كنند قضات را. كنار مى‌نشينند و اشكال مى‌كنند. اشكال آسان است، حلش مشكل است. خوب بعد از آنكه ما افراد كم داريم، كمبودى از حيث قضاوت- خصوصاً- در اين مملكت كمبودى دارد، آقايان مكلف نيستند كه تربيت كنند قضات را؟ حوزه‌هاى علميه موظف نيستند كه حالا كه قضاوت مى‌خواهد به طور مشروع عمل بشود، قاضى‌اش هم بايد قاضى شرعى باشد، اين مى‌شود به اينكه همه كنار بنشينند و هى اشكال كنند؟ اول اشكال به خود آقايانى است كه كنار