بخورند. بنا بر اين، بايد ما با قدرتمندى، با فكر اينكه نمى‌توانند به ما تصرف بكنند و با فكر اينكه مى‌توانيم ما خودمان كارهاى خودمان را انجام بدهيم پيش برويم. شما توجه كرديد به اين جنگ، شايد اوايل خيليها گمان مى‌كردند كه يك جنگ شد و امريكا هم چطور است و نمى‌شود چه كرد و يك وقت فهميديد كه آنها غافلگير- البته با خيانت بعضى آن وقت، كسانى كه آن وقت بودند- غافلگير كردند و يك جاهايى را به غافلگيرى گرفتند. آن وقتى كه ايستادند جوانها در مقابلشان ديگر نتوانستند يك قدم پيش بيايند و حالا هم كه دارند مى‌روند كنار؛ براى اينكه احساس كردند مى‌توانيم، جوانهاى ما، ارتش ما و ساير قوا، مثل پاسداران و بسيج و امثال اينها، احساس كردند كه ما مى‌توانيم جلو اينها را بگيريم. ملت هم احساس كرد كه بايد جلوى اينها را گرفت، از همه قشرها رفتند. اينكه از دانشگاه هم مى‌رود در جبهه و شهيد مى‌دهد، اين براى اين تحولى است كه در افكار پيدا شده است كه ما بايد جلو بگيريم، ما بايد پيش برويم، ما بايد خودمان زنده باشيم و زندگانى استقلالى بايد داشته باشيم، آزاد داشته باشيم و الّا نوكر اجانب باشيم. زندگى مى‌خواهيم چه كنيم كه بنده اجانب باشيم، برده اجانب باشيم.

اين زندگى الآن نيست براى صدام. صدام شما خيال نكنيد الآن يك فكر آزادى دارد، يك فكر مغشوشى دارد كه روى ديوانگيها دارد كارها را انجام مى‌دهد؛ براى اينكه مى‌بيند كه همه چيزش از دستش رفته است و گول خورده و حمله كرده است به ايران و الان با ناراحتى او دارد مى‌رود به جهنمش؛ الآن در همان جا هست.

جايگاه دانشگاه در حفظ استقلال كشور

در هر صورت دانشگاهها از امورى است كه، جاهايى است كه بايد ايران را، اسلام را، اينها نگه دارند؛ يعنى، تربيت اينها و فرهنگ خودى، فرهنگ اسلامى، فرهنگ انسانى در اينجا حكمفرما باشد. اگر دانشگاهها اصلاح بشود استقلال ما، آزادى ما، همه چيز ما، حفظ مى‌شود. و حتماً بدانيد كه در دراز مدت هم بكلى ما مستغنى از غير خواهيم شد، در همه چيز مستغنى از غير خواهيم شد. و كوشش كنيد كه كمك كنيد به اين انقلاب فرهنگى‌