مى‌خواهند. شما خوب، خود اين دولتهاى خارج هم مى‌دانند، نه اينكه اطلاع ندارند، مى‌دانند كه در ايران چه وضعى است الآن و سابق چه بود. سابق مردم- اگر فرض كنيد- يك جنگى مى‌شد در زمان محمد رضا، امكان نداشت كه ملت با او همراهى بكنند، دعا مى‌كردند كه بلكه شكست بخورد. من خودم شاهد اين قضيه بودم كه متفقين وقتى كه وارد شدند به ايران، كه همه چيز مسلمين ايران در معرض خطر بود، همه چيزشان، مع ذلك، چون رضا خان را بيرون كردند شكر مى‌كردند. خوب، يك همچون حكومتى كه ملتش اين طور باشد كه اجانب بيايد در مملكتش و آن شكر كند كه اين كسى كه سلطان مملكتش هست باصطلاح او را بيرون كردند، خيلى هديه بزرگى بوده. خوب فكر نمى‌كنند اين را كه آن وقت آن طور بود وضع، حالا اين طور است كه در آن طرف كشور، در طرف غرب و جنوب كشور جنگ است، از شرق و شمال كشور همراهى مى‌شود، همراهى افراد مى‌شود، همراهى خواربار مى‌شود، همه جور همراهى با آنها مى‌شود. اگر ساير كشورها هم اين طور بشوند كه با مردم تفاهم كنند، مردم را مثل خودشان بدانند، مردم مثل خودشانند، مردم اكثرشان بهتر از خود ماها هستند، وقتى فكر كنند كه بهتر از خودشان يا مثل خودشان هستند، با هم بسازند، مردم آنها را انتخاب مى‌كنند. كار بكنند برايشان، اگر يك همچنين چيزى بشود در بلاد مسلمين، كى مى‌تواند با مسلمين مخالفت كند؟ مع الأسف، هم بعضى روحانيونشان اختلاف ايجاد مى‌كنند، هم خودشان مى‌روند در طائف و منشأ اختلاف مى‌شوند. از آنجا مى‌خواهند در ايران، بين اهل سنت و تشيع اختلاف بيندازند. از آنجا نقشه مى‌كشند كه اينجا اختلاف بيفتد. چرا اينجا اختلاف بيفتد؟ براى اينكه اينجا اتحاد پيدا كردند و با اتحاد جلوى ابرقدرتها را گرفتند.

انسجام ملت، هديه‌اى از طرف خدا

و لهذا اين هديه الهى كه خداى تبارك و تعالى نصيب ملت ما كرده است ما بايد غفلت از شكرش نكنيم. بايد تشكر كنيم خدا را كه مردم را اين طور با هم، هم نظر، هم راه، هم مقصد كرده است. و اشكالات هم اگر هست، خوب، البته همه جا اشكالات هست‌