قاضى تحويل جامعه بدهند، از آنها پذيرفته نبود، نمى‌توانستند يك مبلغى كه بتواند مسائل جامعه و مشكلات جامعه را به گوش مردم برساند تحويل جامعه بدهند. امروز را حوزه‌هاى علميه نبايد مقايسه كنند با ديروزها. امروز بايد همه علماى بلاد و همه مراجع و همه مدرسين و دانشمندان حوزه‌هاى علميه كوشش كنند كه اين تكليفى كه به عهده همه آمده است بطور شايسته انجام بدهند. شايد سرتاسر كشور، حدود- مثلًا- سه- چهار هزار نفر ما قاضى لازم داريم و چندين هزار نفر مبلغ لازم داريم. بلادى هست كه يك نفر مبلغ، يك نفر روحانى آنجا نيست. اين حوزه‌هايى كه افراد زياد درشان هست، اجتماع زياد هست، بايد توجه به اين مسأله داشته باشند كه آمدن و درس خواندن به حسب امر خداى تبارك و تعالى مقدمه انذار است، مقدمه اين است كه بروند در بلاد خودشان يا بلاد ديگر مردم را تربيت كنند، مشكلات كشور را گوشزد كنند. امروز ديگر ما عذرى نداريم كه بگوييم نمى‌توانستيم. امروز مى‌توانيم همه كارها را بكنيم و البته محتاج به صرف وقت است، صرف طولانى وقت است و چون تكليف است بايد بكنيم.

مدرسين حوزه‌ها، خصوصاً، حوزه علميه قم، فضلاى حوزه‌هاى قم و مشهد و ساير حوزه‌ها بايد ترتيبى بدهند كه اين احتياجى كه در سرتاسر كشور به ملا هست، به مبلغ هست، به قاضى هست، اين را رفع كنند. اگر الآن وضع قضا بر خلاف يك موازينى كه بايد بشود- خداى نخواسته- انجام بگيرد، اين عهده ماست كه نگذاريم انجام بگيرد، به عهده علماى بلاد و علماى حوزه‌هاى علميه است كه نگذارند اين طور بشود.

مقدمه بودن تحصيل براى تبليغ و انذار مردم‌

افراد بيايند در حوزه‌ها و بروند، بايد رفت و آمد باشد. يك دسته معلم و مدرس ثابت و يك دسته‌هاى اكثريتى كه وقتى كه آمدند و كار خودشان را انجام دادند، خودشان را موظف بدانند كه بروند در بين مردم، در يك جا متورم نشود و در يك جا هيچ. اين طور نباشد كه يك شخصى در حوزه هيچ نحو فعاليت نداشته باشد و مع ذلك، بماند. اين به حسب وضع كشور ما مشروع نيست. امروز كسانى كه كار خودشان را تمام كردند،