مى‌بينم كه ملت، الهى شده است. فرق است ما بين يك جمعيتى كه در شبى كه فردا براى او خطر است و مى‌خواهد به لشكر كفر هجوم ببرد به مناجات خدا مى‌ايستد، با آن كسانى كه وقتى كه مى‌خواهند به جنگ بيايند اول با فشار است و بعد هم كه محالّ آنها را مى‌بينند، آلات لهو و لعب در آنجا هست. فرق است ما بين آنهايى كه براى خدا قيام كرده‌اند و آنهايى كه براى طاغوت. شما در راه خدا داريد جنگ مى‌كنيد؛ اين علامت ايمان شماست و آنها در راه طاغوت دارند جنگ مى‌كنند و اين علامت كفر آنهاست.

مادامى كه اين مطلب در بين شما باقى است- توجه به خدا و يارى خواستن از مبدأ قدرت- شما قدرتمند هستيد.

تأييدات غيبى رزمندگان اسلام‌

شما را اين وحدت كلمه در زير سايه توحيد و در زير پرچم اسلام به اين فتحها و پيروزيها مى‌رساند. اين تكبيرهايى كه در شبى كه براى شهادت كمر بستيد مى‌گوييد، اينها پشتيبان شماست. جنود غيبيه همان طور كه در صدر اسلام پشتيبان لشكر اسلام بود و آن لشكر كوچك اسلام بر لشكر روم با آن بساط و بر لشكر ايرانِ آن وقت با آن بساط غلبه كرد، به واسطه آن تأييدات غيبى و ملائكه الهى بود، شما امروز همان وضعيت را داريد.

براى خدا قيام كرديد و مقابل مستكبرين و مقابل كفار و مطمئن باشيد كه جنود غيبيه با شماست و هر يكِ شما در مقابل چندين نفر از آنها مى‌تواند عرض اندام كند. شما مى‌دانيد كه تمام كشورها تقريباً پشتيبان صدام‌اند و به او، هم پول مى‌رسانند و هم اسلحه مى‌رسانند و هم نفرات مى‌فرستند بسيارى‌شان و ما بحمد اللَّه، نه احتياج به پول ديگران داريم و نه احتياجى به پرسنل ديگران داريم و نه احتياج به تأييد ديگران. ما كه اتكائمان به خداست، از كى تأييد بخواهيم؟ ما كه اتكائمان به مبدأ غنى مطلق است، از كى خواستار جهات مادى بشويم؟ ما كه با تكبير اين جبهه‌ها را فتح مى‌كنيم، از كى بخواهيم كه با ما همراهى كند؟ ما از خدا مى‌خواهيم؛ ما از خدا مى‌خواهيم كه با آن جنود غيبيه كه دارد و با آن ملائكة اللَّه كه هست، به ما كمك بفرمايد و مى‌فرمايد. لكن شرط اين است ما