نكنيد كه حالا ما ديگر احتياجى نداريم، ما تا آخر احتياج به علما داريم. اسلام تا آخر احتياج دارد به اين علما. اين علما اگر نباشند، اسلام از بين مى‌رود. اينها كارشناس‌هاى اسلام هستند و حفظ كردند اسلام را تا كنون و بايد اينها باشند تا اسلام محفوظ بماند. اسلام با روشنفكر محفوظ نمى‌ماند. روشنفكرش آن است كه آيه صريح قرآن را مسخره مى‌كند. اسلام با شماها، با اين طبقه تا اينجا رسيده است و بايد شما با تمام جديت، فقيه درست كنيد، ملّا درست كنيد؛ فقيه در همه چيز. منافات ندارد كه فقيه باشد، دخالت در امور مسلمين هم بكند، هيچ منافات با هم ندارد.

اما طبقه جوان بايد مشغول باشند به تحصيل، و اين حوزه‌هاى فقاهتى هر چه بايد، هر چه بيشتر بايد بشود و مراجع به اينها عنايت زيادتر بكنند و مدرسين عنايات زيادتر راجع به اينها داشته باشند. و حوزه فقهى به همان معنايى كه تا كنون بوده است، حفظ كنيد كه اگر اين حفظ نشود، فردا مردم ديگر شما را قبول نمى‌كنند. مردم معمم نمى‌خواهند، مردم عالِم مى‌خواهند. اين منتها علامت علم است. اگر يك وقت- خداى نخواسته- حوزه‌هاى علميه ما سست شدند در تحصيل، سست شدند در اينكه فقاهت را تقويت بكنند، بدانند كه اين يك خيانت بزرگى به اسلام است. و اگر اين فكر تقويت بشود كه ما ديگر لازم نيست خيلى چه بكنيم و فقاهت تحصيل بكنيم، اين يك فكر شيطانى است؛ موافق آمال امثال امريكا در دراز مدت. اگر شما حوزه‌هاى فقاهتى را؛ شما آقايان خراسان، آقايان قم، آقايان تبريز، ساير جاها، هر جا يك حوزه علميه دارد، اگر تقويت نكنيد اينها را به همان فقه كه تا كنون بوده است؛ به همان فقه سنتى، اگر فقها تحويل جامعه ندهيد، علما تحويل جامعه ندهيد، مطمئن باشيد كه نمى‌گذرد يك نيم قرن، الّا اينكه از اسلام هيچ اسمى ديگر نبايد باشد. اگر فقهاى اسلام، از صدر اسلام تا حالا نبودند، الآن ما از اسلام هيچ نمى‌دانستيم. اين فقها بودند كه اسلام را به ما شناساندند و فقه اسلام را تدريس كردند و نوشتند و زحمت كشيدند و به ما تحويل دادند. و ما بايد همين جهت را حفظ بكنيم. و يك تكليف الهى- شرعى است به اينكه حوزه‌ها بايد تقويت بشود. و البته در بين حوزه‌ها، اشخاصى هستند كه آنها دخالت در امور اجتماعى و سياسى مى‌كنند و بايد هم‌