واقعه : عالم جليل سيد يعقوب بن محسن متولد ١١٧٦ ه ق در كوه كمرمرند و متوفى ١٢٥٦ در خوى , از احفاد امام زين العابدين عليه السلام , و مقبره او در خوى مزار عموم است

در كتاب ( ( اختران تابناك ) ) تاليف خطيب دانشمند حاج شيخ ذبيح الله محلاتى ( ٨٩ ) آمده است كه : در ميان كليه علماء چنين معروف است كه سيد يعقوب در يكى از شبها جد بزرگوارش حضرت على بن ابى طالب عليه السلام را در خواب ديد و به آنحضرت از كند فهمى خود شكايت نمود , حضرت على بن ابى طالب به وى فرمود : بگو بسم الله الرحمن الرحيم پس از اينكه بسم الله از مقام ولايت به وى تلقين شد و از خواب برخاست ديد آنچه را كه بايد بداند ميداند انتهى

راقم گويد : اين جمله اى كه صاحب كتاب گفت : ( ( بسم الله از مقام ولايت به وى تلقين شد ) ) بسيار بلند است و همه زير سر همين يك حرف است

ز اسم در اصطلاح اهل حق ذات ماخوذ با صفتى و نعتى است چون رحمن و رحيم و راحم و عليم و عالم و نحوها در تمهيد القواعد ص ٧٦ گويد :

الاسم على اصطلاحهم هوالذات باعتبار معنى من المعانى عدميه كانت او وجوديه يسمون ذلك المعنى بالصفه والنعت فلا اسم حيث لا صفه ولا صفه حيث لا اعتبار مع الذات الخ

علامه قيصرى در فصل دوم مقدمات شرح فصوص شيخ اكبر در اسما و صفات الهى آنچه بايد در اسما و صفات بطور متن گفت گفته است و در آن فصل فرمايد :

الذات مع صفه معينه واعتبار تجل من تجلياته تسمى بالاسم فان الرحمن ذات لها الرحمه والقهار ذات لها القهر وهذه الاسماء الملفوظه هى اسماء الاسماء ومن هنا يعلم ان المراد بان الاسم عين المسمى ما هو الخ

يعنى حقيقت وجود با تعينى از تعينات صفاتيه كماليه اخذ شود اسم ذاتى است , و همين حقيقت وجود يعنى ذات با تجلى خاصى از تجليات الهيه اخذ شود اسم فعلى است

غرض اين است كه اسم عرفانى همان اسم قرآنى است وعلم آدم الاسماء كلها ( بقره آيه ٣٢ ) و اين اسماء ظهورات و بروزات تجليات هويه مطلقه است كه مطلق وجود است با اطلاق سعه اى كه صمد حق است ولا جوف ولا خلاء له و از اين ظهور و بروز تجلى اسم تعبير ميشود و مطابق غلبه يكى از اسما در مظهرى آن