رساله وحدت از ديدگاه عارف و حکيم
(١)
پيشگفتار
٧ ص
(٢)
دريافت علم از ورثه علم حضرت محمد ( ص )
٨ ص
(٣)
در پيدايش تمدن عظيم اسلامى
١٥ ص
(٤)
معجزات قولى سفراى الهى
١٧ ص
(٥)
كلام رفيع ميرداماد در قبسات در معجزه قولى و فعلى
٢٠ ص
(٦)
گفتار بزرگان در بلندى كلمات على ( ع )
٢٢ ص
(٧)
وحدت و كثرت
٢٤ ص
(٨)
وحدت مساوق وجود است
٢٥ ص
(٩)
وحدت در نزد عقل اعرف است و كثرت در نزد خيال
٢٧ ص
(١٠)
تقابل بين وحدت و كثرت
٢٨ ص
(١١)
مضاحات بين وحدت و وجود
٢٨ ص
(١٢)
در افناى وحدت كثرات را , و اطلاقات بسيط
٣١ ص
(١٣)
و اقسام خمسه قيامت عنوان صفحه مضاهات بين وحدت و كثرت و بين مربعات وفقى
٣٣ ص
(١٤)
سخن در بيان مراد از وحدت وجود بقلم حكيم متاله آيه الله رفيعى قدس سره
٣٧ ص
(١٥)
سير آفاقى و انفسى
٤٠ ص
(١٦)
در علم لدنى و كسبى
٤١ ص
(١٧)
مراتب طهارت
٤٢ ص
(١٨)
طهارت ظاهره
٤٢ ص
(١٩)
طهارت باطنه
٤٣ ص
(٢٠)
طهارت سر انسان
٤٤ ص
(٢١)
طهارت خاصه انسان
٤٤ ص
(٢٢)
تبرك به تمسك كلام معجز نظام صادق آل محمد ( ص ) در تفسير طهور
٤٥ ص
(٢٣)
كلمات قصار تنى چند از مشايخ عظام در معرفت حق سبحانه
٤٦ ص
(٢٤)
توحيد از ديدگاه عارف و حكيم
٥١ ص
(٢٥)
اصالت وجود و حقايق متبائنه بودن آن , و اطلاق وجود بر موجودات به تشكيك در نظر مشاء
٥٢ ص
(٢٦)
اعتراض بر قول به طبيعت واجبه بدان نحو كه مشاء پنداشته اند
٥٣ ص
(٢٧)
ايضا تزييف قول به طبيعت وجود خاص واجبى بدان ممشى كه متاخرين از مشاء مشى كرده اند
٥٦ ص
(٢٨)
نفى تشكيك وجود به اصطلاح اهل نظر
٥٨ ص
(٢٩)
ايضا تشكيك وجود به اصطلاح اهل نظر
٥٩ ص
(٣٠)
تميز تشكيك عارف و حكيم
٦١ ص
(٣١)
اعتراض بر مشاء در بيان امتناع افراد ذهنيه و خارجيه داشتن طبيعت واجب
٦٢ ص
(٣٢)
تعين اطلاقى و احاطى واجب تعالى به بيان كمل اهل توحيد
٦٤ ص
(٣٣)
تبرك به تمسك آيات و رواياتى در تعين اطلاقى حق سبحانه و تعالى
٦٦ ص
(٣٤)
مضاهات بين وحدت و عدد در نسب و اضافات
٧٥ ص
(٣٥)
صدور وحدت حقه حقيقيه ظليه از وحدت حقه حقيقيه ذاتيه
٨٣ ص
(٣٦)
اول ما صدر عن الله تعالى و اول ما خلق الله
٨٤ ص
(٣٧)
ماخذ روائى اول ما خلق الله
٨٩ ص
(٣٨)
بيان اقبال و ادبار عقل به حدس راقم در اتحاد نفوس مكتفيه به نفس رحمانى كه عقل بسيط است و صاحب رتبه
٩١ ص
(٣٩)
وحدت حقه حقيقيه ظليه شدن آنها
٩٤ ص
(٤٠)
اهم معارف
٩٩ ص
(٤١)
توحيد متكلمين
١٠٣ ص
(٤٢)
مقاله ابن كمونه در مبدا و معاد , كه متضمن رد شبهه تعدد واجب است
١٠٨ ص
(٤٣)
لقاء الله به برهان صديقين
١١٥ ص
(٤٤)
تفسير كلمه مباركه بسم الله الرحمن الرحيم , از نگارنده
١١٩ ص
(٤٥)
بسم الله الرحمن الرحيم فاتحه الكتاب مهمترين هاى قرآن است
١٢٢ ص
(٤٦)
بسم الله الرحمن الرحيم عارف بمنزله كن الله تعالى است
١٢٣ ص
(٤٧)
تفسير سوره مباركه توحيد , از شيخ عارف حافظ رجب بن محمد برسى حلى
١٣٣ ص
(٤٨)
ماخذ
١٣٩ ص

رساله وحدت از ديدگاه عارف و حکيم - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ٣١ - در افناى وحدت كثرات را , و اطلاقات بسيط

در افناى وحدت كثرات را , و اطلاقات بسيط , و اقسام خمسه قيامت

و از جمله مضاهات ياد شده اين كه واحد عاد هر عدد است يعنى مفنى آن است و اين مثال افناى حق مر خلق را در قيامت كبرى است عاد را از اينجهت تفسير به مفنى كرده ايم كه در اصطلاح رياضى واحد را عاد نمى گويند چون كه واحد عدد نيست و عاد عدد است كه كميت متالفه از وحدات است و واحد كم نيست , هر چند در كتب رياضى بطور توسع اطلاق عدد را بر واحد روا مى دارند , چنانكه عاد را هم بر واحد اطلاق مى كنند محقق طوسى در صدر مقاله هفتم اصول اقليدس فرمايد :

الوحده هى ما يقال به لشى ء ما واحد والعدد هو الكميه المتالفه من الوحدات و قد يقال لكل ما يقع فى مراتب العد عدد فيقع اسم العدد على الواحد ايضا بهذا الاعتبار العدد الاقل ان كان يعد الاكثر فهو جزء له والاكثر المعدود به اضعافه والعدد الاول هو الذى لا يعده غير الواحد والمركب هو الذى يعده عدد آخر

تعريف وحدت در عبارت فوق چنانكه ظاهر است تعريفى دورى است ولى چنانكه گفته ايم تصور واحد بديهى است و اين گونه تعريفات تعريفات تنبيهى است

و عدد اول را عدد بسيط گويند چنانكه در مقابل مركب قرار گرفته است و شارحان و محشيان اصول مذكور گفته اند المراد منه البسيط و بسيط را اطلاقاتى است كه آگاهى بدانها خالى از لطف نيست :

حق سبحانه را بسيط گويند چنانكه در السنه حكما دائر است كه بسيط الحقيقه كل الاشياء , و مرحوم حاجى در منظومه گويد : غرر فى بساطته تعالى ( ٢٠ )

و معلول اول را ( ( عقل بسيط ) ) گويند و مرحوم حاجى بر ملكه نيز اطلاق عقل بسيط نموده است :

سواء كان فياض العقول التفصيليه هو العقل البسيط الذى هو الملكه , او باطن ذات النفس , او العقل الفعال ( ٢١ )

و مفارقات نوريه را بسيط گويند و از آنها به عقول بسيطه تعبير مى كنند

و عناصر اوليه را بسيط گويند و سطح را بسيط گويند , شيخ در فصل ٢٨ نمط اول اشارات گويد :

الجسم ينتهى ببسيطه و هو قطعه , والبسيط ينتهى بخطه و هو قطعه الخ

و هر عضو مفرد را در مقابل مركب از آن عضو و غير آن بسيط گويند هر چند كه