رساله وحدت از ديدگاه عارف و حکيم
(١)
پيشگفتار
٧ ص
(٢)
دريافت علم از ورثه علم حضرت محمد ( ص )
٨ ص
(٣)
در پيدايش تمدن عظيم اسلامى
١٥ ص
(٤)
معجزات قولى سفراى الهى
١٧ ص
(٥)
كلام رفيع ميرداماد در قبسات در معجزه قولى و فعلى
٢٠ ص
(٦)
گفتار بزرگان در بلندى كلمات على ( ع )
٢٢ ص
(٧)
وحدت و كثرت
٢٤ ص
(٨)
وحدت مساوق وجود است
٢٥ ص
(٩)
وحدت در نزد عقل اعرف است و كثرت در نزد خيال
٢٧ ص
(١٠)
تقابل بين وحدت و كثرت
٢٨ ص
(١١)
مضاحات بين وحدت و وجود
٢٨ ص
(١٢)
در افناى وحدت كثرات را , و اطلاقات بسيط
٣١ ص
(١٣)
و اقسام خمسه قيامت عنوان صفحه مضاهات بين وحدت و كثرت و بين مربعات وفقى
٣٣ ص
(١٤)
سخن در بيان مراد از وحدت وجود بقلم حكيم متاله آيه الله رفيعى قدس سره
٣٧ ص
(١٥)
سير آفاقى و انفسى
٤٠ ص
(١٦)
در علم لدنى و كسبى
٤١ ص
(١٧)
مراتب طهارت
٤٢ ص
(١٨)
طهارت ظاهره
٤٢ ص
(١٩)
طهارت باطنه
٤٣ ص
(٢٠)
طهارت سر انسان
٤٤ ص
(٢١)
طهارت خاصه انسان
٤٤ ص
(٢٢)
تبرك به تمسك كلام معجز نظام صادق آل محمد ( ص ) در تفسير طهور
٤٥ ص
(٢٣)
كلمات قصار تنى چند از مشايخ عظام در معرفت حق سبحانه
٤٦ ص
(٢٤)
توحيد از ديدگاه عارف و حكيم
٥١ ص
(٢٥)
اصالت وجود و حقايق متبائنه بودن آن , و اطلاق وجود بر موجودات به تشكيك در نظر مشاء
٥٢ ص
(٢٦)
اعتراض بر قول به طبيعت واجبه بدان نحو كه مشاء پنداشته اند
٥٣ ص
(٢٧)
ايضا تزييف قول به طبيعت وجود خاص واجبى بدان ممشى كه متاخرين از مشاء مشى كرده اند
٥٦ ص
(٢٨)
نفى تشكيك وجود به اصطلاح اهل نظر
٥٨ ص
(٢٩)
ايضا تشكيك وجود به اصطلاح اهل نظر
٥٩ ص
(٣٠)
تميز تشكيك عارف و حكيم
٦١ ص
(٣١)
اعتراض بر مشاء در بيان امتناع افراد ذهنيه و خارجيه داشتن طبيعت واجب
٦٢ ص
(٣٢)
تعين اطلاقى و احاطى واجب تعالى به بيان كمل اهل توحيد
٦٤ ص
(٣٣)
تبرك به تمسك آيات و رواياتى در تعين اطلاقى حق سبحانه و تعالى
٦٦ ص
(٣٤)
مضاهات بين وحدت و عدد در نسب و اضافات
٧٥ ص
(٣٥)
صدور وحدت حقه حقيقيه ظليه از وحدت حقه حقيقيه ذاتيه
٨٣ ص
(٣٦)
اول ما صدر عن الله تعالى و اول ما خلق الله
٨٤ ص
(٣٧)
ماخذ روائى اول ما خلق الله
٨٩ ص
(٣٨)
بيان اقبال و ادبار عقل به حدس راقم در اتحاد نفوس مكتفيه به نفس رحمانى كه عقل بسيط است و صاحب رتبه
٩١ ص
(٣٩)
وحدت حقه حقيقيه ظليه شدن آنها
٩٤ ص
(٤٠)
اهم معارف
٩٩ ص
(٤١)
توحيد متكلمين
١٠٣ ص
(٤٢)
مقاله ابن كمونه در مبدا و معاد , كه متضمن رد شبهه تعدد واجب است
١٠٨ ص
(٤٣)
لقاء الله به برهان صديقين
١١٥ ص
(٤٤)
تفسير كلمه مباركه بسم الله الرحمن الرحيم , از نگارنده
١١٩ ص
(٤٥)
بسم الله الرحمن الرحيم فاتحه الكتاب مهمترين هاى قرآن است
١٢٢ ص
(٤٦)
بسم الله الرحمن الرحيم عارف بمنزله كن الله تعالى است
١٢٣ ص
(٤٧)
تفسير سوره مباركه توحيد , از شيخ عارف حافظ رجب بن محمد برسى حلى
١٣٣ ص
(٤٨)
ماخذ
١٣٩ ص

رساله وحدت از ديدگاه عارف و حکيم - حسن زاده آملي، حسن - الصفحة ١١٨ - لقاء الله به برهان صديقين

و اين اعتراضى است كه صدرالمتالهين در آغاز فصل دوم موقف اول الهيات اسفار بر شيخ دارد ( ٧٦ )

ما در بيان برهان صديقى گوئيم كه واجب تعالى خود برهان كلى شى است و آنكه به بيان حكمت متعاليه گفته اند الواجب لا برهان عليه بالذات بل بالعرض وهناك برهان شبيه باللمى , سخنى حق است ولى برهان صديقين به نحو ارفع واعلى مبتنى بر هيچگونه اصطلاح فنى چون امكان و حركت و حدوث و ابطال دور و تسلسل و تشكيك وجود و نظائر آنها نيست و ما در اين مقصد اسنى مطلبى شريف از صائن الدين على در تمهيد القواعد , و كلامى كامل از متاله سبزوارى در تعليقه اش بر حكمت منظومه اهداء مى كنيم تا آن طلعتى كه برهان يوسف صديق بود و لذت عارفان بمطالعه جمال دلاراى اوست از چشم عاشقان خود را تماشا كند

اما كلام صاحب تمهيد :

اعلم ان التعبير عما يصلح لان يكون موضوعا لهذا العلم من المعنى المحيط و المفهوم الشامل الذى لا يشذ منه شى ء ولا يقابله شى ء عسير جدا , فلو عبر عنه بلفظ الوجود المطلق او الحق انما ذلك تعبير عن الشى ء باخص او صافه الذى هو اعم المفهومات هيهنا اذ لو وجد لفظ يكون ذا مفهوم محصل اشمل من ذلك وابين لكان اقرب اليه واخص به وكان ذلك هو الصالح لان يعبر به عن موضوع العلم الالهى المطلق لاغير

ثم انه ليس بين الالفاظ المتداوله هيهنا شى ء احق من لفظ الوجود بذلك اذ معناه اعم المفهومات حيطه وشمولا , وابينها تصورا واقدمها تعقلا وحصولا لوجهين الاول فلان الخ ( ٧٧ )

اين كلمه كامل صادر از لسان صدق مؤلف تمهيد , و نازل از بطنان عرش تحقيق گويا است كه متن واقع خدا است كه خدائى مى كند خواه آن را حق به نامى , و خواه وجود بدانى و خواه بكلمات ديگر بخوانى جز اين كه اطلاق وجود بر آن احق است زيرا كه الفاظ متداول ديگر به احاطه و شمول و ظهور آن نيست , و اين وجود حق كه متن واقع است موضوع علم شريف عرفان است و آن را در رساله انه الحق بيان نموده ايم

مضمون سخن حاجى با برخى از تصرفات و زيادات راقم اين كه : فرض كن خودت را كه با همين بنيه و حواس و مشاعر و ظاهر و باطن كه هستى , يكبارگى آفريده