کلام جـدید - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٩٢

آياتى كه به اطاعت از دستورات پيامبر اسلام، امر كرده و تكذيب او را تكذيب انبياى سلف معرفى مى كند و مخالفان آن حضرت را جاويد در آتش مى داند. پس هر انسانى، گرچه متديّن به دينى باشد، اگر پيامبر اسلام را تكذيب نمايد و دستورات او را اطاعت نكند، اهل سعادت نيست و اين كاملا با پلوراليسم دينى ناسازگار است.

الف. (فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جاؤُ بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ وَ الْكِتابِ الْمُنِيرِ);[١٢٦]

پس اگر تو را تكذيب كردند، بدان كه پيامبرانى ]هم[ كه پيش از تو، دلايل روشن و نوشته ها و كتاب روشن آورده بودند، تكذيب شدند.

ب. (وَ مَنْ يَعْصِ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ ناراً خالِداً فِيها وَ لَهُ عَذابٌ مُهِينٌ);[١٢٧]

و هركس از خدا و پيامبر او نافرمانى كند و از حدود مقرّر او تجاوز نمايد، وى را در آتشى در آورد كه همواره در آن خواهد بود و براى او عذابى خِفَّت آور است.

ج. (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ);[١٢٨]

اى كسانى كه ايمان آورده ايد! خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را ]نيز [اطاعت كنيد.

د. (أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فِيها ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ);[١٢٩]

آيا ندانسته اند كه هر كس با خدا و پيامبر او در افتد، براى او آتش جهنم است كه در آن جاودانه خواهد بود. اين همان رسوايى بزرگ است.

هـ. (وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِ آياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ);[١٣٠]

و كسانى كه كفر ورزيدند و نشانه هاى ما را دروغ انگاشتند، آنان اند كه اهل آتش اند و در آن ماندگار خواهند بود.

رواياتى كه رستگاران و كسانى كه مستحق بهشت اند، را معرفى مى كند و شرايطى براى آن ها بيان مى نمايد; با توجه به اين روايات، سعادت، رستگارى و بهشت از آنِ گروه خاصّى است. اين نتيجه گيرى، كاملا با پلوراليسم و كثرت گرايى دينى تعارض دارد.

آن روايات عبارتند از:

١ ـ هر كس بميرد و براى خداوند، شريك قائل نشود، اهل بهشت است.[١٣١]

٢ ـ خداوند حرام كرده است آتش را بر بدن انسان هاى موحد.[١٣٢]

٣ ـ رستگارى از آن كسى است كه بگويد :لااِله اِلاّ اللّه وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ.[١٣٣]

٤ ـ رستگار كسى است كه با اخلاص بگويد: لااِله اِلاّ اللّه وَحْدَه.[١٣٤]

٥ ـ كسى كه با اخلاص، كلمه ى توحيد را بگويد، مستحق بهشت است و اگر كسى از روى دروغ بگويد، مالش و خودش در امان است; گرچه به سمت آتش خواهد رفت.[١٣٥]

٦ ـ هركس كلمه ى توحيد را بگويد، از عذاب الهى ايمن است و شرط آن كلمه، پذيرش امامت ائمّه(عليه السلام) است.[١٣٦]

آياتى كه به انحصارِ حقانيت دين اسلام، دلالت دارند و معتقدان به ساير اديان را زيان كار معرفى مى كنند.

(وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ دِيناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الْ آخِرَةِ مِنَ الْخاسِرِينَ);[١٣٧]

و هر كس غير از اسلام دينى بجويد، هرگز از او پذيرفته نشود و او در جهان ديگر از جمله ى زيان كاران خواهد بود.

استاد شهيد مطهرى(ره) در توضيح اين آيه مى نويسد:

« اگر گفته شود كه مراد از اسلام، خصوص دين ما نيست بلكه منظور، تسليم خدا شدن است، پاسخ اين است كه البته اسلام، همان تسليم است و دين اسلام، همان دين تسليم. ولى حقيقت تسليم، در هر زمانى، شكلى داشته و در اين زمان شكل آن، همان دين گران مايه اى است كه به دست حضرت خاتم الانبياء(صلى الله عليه وآله وسلم)ظهور يافته است و قهراً كلمه ى اسلام بر آن منطبق مى گردد و بس ».