معاد استدلالى - صفر علیپور و ابراهیم زاده - الصفحة ٥٢
است) نور خود را از دست مىدهد. «١» در نظام آفرينش، حركت سيّارات طورى تنظيم شده كه به همديگر برخورد نمىكنند و اصطكاكى ندارند. به عنوان نمونه، خورشيد و ماه به يكديگر برخورد نمىكنند. «٢» زمانى كه قيامت برپا شود، نظام تكوين به هم خورده، خورشيد و ماه هر يك از مدار اصلى خارج و يك جا جمع مىشوند. «٣» دگرگونى ستارگان هر يك از خورشيد و ماه و ساير ستارگان كه در فلك و مدار مخصوص خود در حركتند، آن روز از مدار خارج مىشوند و پراكنده مىگردند و به تاريكى مىگرايند. «٤» ستارگان راهنمايان بودند و در جادهها و درياها، وسيله هدايت و راهيابى و تشخيص قبله و جهت قرار مىگرفتند. «٥» هنگام برپايى قيامت نورشان گرفته مىشود و آثار هدايتشان نابود مىگردد. «٦» دگرگونى كوهها كوهها، از جا كنده مىشوند. «٧» ح معاد استدلالى ٥٨ ج - داستان حضرت عزير(ع):
ص : ٥٧ ركت مىكنند. «٨» و يكباره در هم كوبيده و متلاشى مىگردند. و سپس آن قطعهها چنان متلاشى شوند كه همچون گردهاى پراكنده. «٩» و به