ماده ٧. همه در برابر قانون مساوى هستند و حق دارند بدون تبعيض و به طور تساوى از حمايت قانون برخوردار شوند .... (درفرق ميان برابرى قانونى و برابرى در برابر قانون دقت شود.)

ماده ١٠. هر كس بامساوات كامل حق دارد كه دعوايش به وسيله دادگاه مستقل و بى‌طرف، منصفانه و علناً رسيدگى بشود .... (برابرى افراد در دادخواهى)

ماده ١٦. بند اول: هرزن و مرد بالغى حق دارند بدون هيچ گونه محدوديت از نظر نژاد، مليت، تابعيت يا مذهب باهمديگر زناشويى كنند و تشكيل خانواده بدهند. در تمام مدت زناشويى وهنگام انحلال آن، زن و شوهر در كليه امور مربوط به ازدواج داراى حقوق مساوى مى‌باشند. (برابرى افراد در ازدواج)

ماده ٢١. بند دوم: هر كس حق دارد باتساوى شرايط به مشاغل عمومى كشور خود نايل آيد.

ماده ٢٣. بند اول: هر كس حق دارد ... شرايط منصفانه ورضايت بخشى براى كار خواستار باشد.

بند دوم: همه حق دارند كه بدون هيچ تبعيضى در مقابل كار مساوى، اجرت مساوى دريافت دارند.

اعلاميه جهانى حقوق بشر در تلاش خويش براى صيانت از اصل تساوى انسانها تساوى را از دو جنبه مورد تاكيد قرار داده است:

١. تساوى قانونى: انسانها چون به لحاظ حيثيت و كرامت انسانى باهم برابرند، داراى حقوق ووظايف برابر نيز خواهند بود و تمايزاتى مانند نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقيده سياسى، تابعيت، ثروت يا هر موقعيت ديگر، موجب امتياز نخواهد شد.

٢. تساوى در برابر قانون: انسانها در برابر قانون با هم مساوى‌اند و قانون نسبت به حقوق و تكاليف آنان بدون هيچ تبعيضى اجرا مى‌گردد. اين نكته بسيار حايز اهميت است كه تساوى مطلق حقوقى اساساً امكان پذير نمى‌باشد و تساوى را در شرايط مساوى بايد جستجو نمود.

(حقوق يكسان در شرايط يكسان.) مواد ٧، ١٠، ٢١، ٢٣ اعلاميه، گوياى تساوى انسانها در