منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٨٥ - دليل سوم دليل بسيار روشنى بر اين مطلب ، كارى است كه خود امير المؤمنين على ( ع ) در دوران زمامدارى خود انجام دادهاند

( الغدير - ج ٨ - ص ٣٣٥ - ٣٥٦ ) و از جمله در صفحه ٣٥١ چنين آمده است :
« روزى ابا ذر به مجلس عثمان آمد . عثمان گفت : آيا كسى كه زكات مالش را پرداخته است باز هم حقى براى ديگران در آن هست ؟ كعب الاحبار گفت : نه . . ابا ذر مشتى به سينهء كعب كوفت و گفت اى يهودىزاده دروغ مى گويى ! آنگاه اين آيه را خواند :
( لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِالله وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلائِكَةِ وَالْكِتابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمالَ عَلى حُبِّه ذَوِي الْقُرْبى وَالْيَتامى وَالْمَساكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ) . [١] دليل سوم : دليل بسيار روشنى بر اين مطلب ، كارى است كه خود امير المؤمنين على ( ع ) در دوران زمامدارى خود انجام داده‌اند :
محمد بن مسلم و زرارة از هر دو امام ( امام باقر و امام صادق ع ) نقل مى كنند كه امير المؤمنين براى اسبهايى كه به

[١] بقره ، ١١٧