منابع فقه - علامه جعفری - الصفحة ٨٢ - دليل دوم در ١٣ روايت ، در كتاب وسائل الشيعه ، كتاب زكات

د - ابن مسكان و گروهى ديگر از راويان : امام صادق فرمود : « خداوند در ثروت اغنيا ، براى فقيران و مستمندان به اندازهء كفايت حق قرار داده است . اگر مى دانست ، براى زندگانى آنان بس نيست ، بيشتر وضع مى كرد . [١] » دليل دوم : در ١٣ روايت ، در كتاب وسائل الشيعه ، كتاب زكات پس از بيان ٩ مادهء زكوى مزبور ، اين عبارت ديده مى شود :

[١] همان مدرك ص ٦ : ممكن است گفته شود مضمون اين روايات مى گويد مقدار مقرر از ماليات براى مرتفع ساختن فقر كافى است در صورتى كه ما مى خواهيم اين مقدار مقرر را كه كافى نيست براى امروز تغيير بدهيم ، ولى اين توهم صحيح نيست ، زيرا علت صريح كه در اين مدارك ديده مى شود مرتفع شدن فقر و احتياجات اجتماعى است و اما مقدار مقرر ، براى كفايت آن روز وضع شده است ، چنان كه در مباحث بعدى خواهيم ديد ، زيرا با افزايش نفوس و كثرت ارتباط انسان با طبيعت احتياجات روز افزون است به طورى كه احتياجات امروز با ديروز مورد مقايسه نمى باشد . اگر روايات در اين باره صراحت دارد كه وضع ماليات در اسلام براى ريشه كن كردن فقر و بر طرف كردن احتياجات است ، بطور قاطعانه مى توان گفت : كه مقدار مقرر آن روزى با نظر به مقدار فقر و احتياجات بوده است .