«بر كسى جايز نيست كه به پيمانه‌اى جز پيمانه اهل شهر [كالايى‌] بفروشد، چه [امكان دارد] مرد باربرى را به كارگيرد، پس به پيمانه خانه خود كه چه‌بسا از پيمانه بازار كوچكتر باشد، براى او پيمانه كند.»

٩- ابوعلى بن راشد از امام معصوم عليه السلام روايت مى‌كند كه از وى پرسيدم: جانم به فدايت، مردى كالايى را به هزار درهم و يا درهمين حدود خريدارى كرد ولى نوع درهمها را كه از نوع واضح است و يا گونه‌اى ديگر، تعيين ننموده، پس امام عليه السلام فرمودند:

«إن شرط عليك فله شرطه، وإلّا فله دراهم النّاس التي تجوز بينهم...» [١].

«اگر نوع درهمها را شرط كرده باشد بايد از آنگونه درهم كه شرط كرده بدو داد، و گرنه بايد از گونه درهمهاى رايج ميان مردم بدو داد...»

تراضى چيست؟

آيه‌اى كه يادآور شديم [سوره نساء، آيه ٢٩]، مبتنى بودن دادوستدهاى مالى بر تراضى (رضايت طرفين) را مورد تأكيد قرار مى‌دهد. رضايت طرفين (تراضى) بدين معنى است كه هريك از دو طرف معامله، از انعقاد قرارداد با طرف مقابل خرسند باشد. تراضى مبتنى بر سه امر است:

١- وجود اراده‌اى معطوف به برقرارى قرارداد؛ يكى از پايه‌هاى‌

[١] - وسائل الشّيعة، ابواب احكام العقود، باب ٣٦، ص ٤٠٩، ح ١.