در خوردن و نوشيدن، و لخرجى، مصرف بيش از توليد و مهمتر از همه عدم پايبندى به توازن و عدالت (ميزان) در دادوستدهاى تجارى با ديگران، ناپسند شمرده مى‌شوند.

كم گذاشتن از ميزان، همان تجاوز از حدود عدالت مى‌باشد، كه به ناچيز شمردن حقوق مردم مى‌انجامد، و كم فروشى به مردم و زياده‌طلبى از ايشان از مصاديق آن بشمار مى‌روند، حال آنكه خداوند ما را از اينگونه اعمال بازداشته و ما را به برپايى توازن و عدل و برترين گونه آن يعنى قسط امر مى‌كند. مفهوم توازن و عدل نيز تنها با بزرگداشت آن مفاهيم و پايبندى دقيق به آموزه‌هاى آنها بدست مى‌آيند.

مفهوم «ميزان» در اينجا تمام سنجه‌هاى سامان يافته توسّط انسان براى تنظيم زندگى اجتماعى و اقتصادى، شامل پيمانه و وزن و اندازه‌گيرى مساحت و ديگر سنجه‌هاى نوين، از اين دست را در برمى‌گيرد.

٢- خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا [١].

«و هنگامى كه پيمانه مى‌كنيد، حق پيمانه را ادا نماييد، و با ترازوى درست وزن كنيد اين براى شما بهتر، و عاقبتش نيكوتر است.»

رهيافت:

وزن كردن با ترازوى درست، همان دادوستد تجارى‌ايست كه در آن‌

[١] - سوره اسراء، آيه ٣٥.