احكام عمومى عقود و قراردادها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٩ - پيش درآمد

از خدا بپرهيزيد، تا رستگار شويد* و از آتشى بپرهيزيد كه براى كافران آماده شده است.»

حديث شريف:

١- از امام صادق عليه السلام درباره‌ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ پرسش شد، ايشان عقود را مترادف «عهود» يعنى پيمانها دانستند. [١]

٢- معمّر زيّات از امام صادق عليه السلام پرسش كرده مى‌گويد: فدايت شوم! من مردى روغن فروشم. او سپس مى‌گويد: پس به ازاى هر ظرف روغن فلان رطل‌ [٢] قرارداده مى‌شود، كم چه‌بسا كم و زياد شود، پس امام عليه السلام فرمود:

«إذا كان ذلك عن تراض منكم فلا بأس» [٣].

«اگر آن از روى تراضى باشد، اشكالى ندارد.»

٣- در حديثى از امام باقر عليه السلام آمده كه فرمود:

«فمن أجل ذلك أمر اللَّه تبارك وتعالى العباد أن يكتبوا بينهم إذا تداينوا أو تعاملوا إلى أجل مُسمّى» [٤].

«پس از اين رو خداوند متعال بندگان را فرمان داده تا در صورت قرض دادن و يا قرض گرفتن و يا دادوستد تا يك زمان معيّن آن را ميان خود