«هركس بخواهد كارهاى بازرگانى كند، پس مى‌بايست در دين خود تفقّه كند تا آنچه را كه بر او حلال است از آنچه حرام است، باز شناسد، و هركس بدون تفقّه در دين به بازرگانى (و كار اقتصادى) بپردازد، در شبهه‌ها گرفتار خواهد شد.»

احكام:

١- دست يازيدن به فعّاليّتهاى اقتصادى و بدست آوردن روزى براى بى‌نيازى از مردم، در شريعت اسلامى در زمره مستحبّات مؤكّد شمار مى‌شود. به ويژه اگر با هدف ايجاد گشايش براى خانواده، و يا انجام مسئوليّتهاى اجتماعى‌اى چون انفاق در راه خدا و يا اعمال خير صورت گيرد.

٢- انسان نمى‌تواند به بهانه زهد، فعّاليّتهاى اقتصادى را وانهد، چرا كه آنچه در نزد شريعت پسنديده مى‌باشد، وجود توازن ميان شئون مادّى و رويكردهاى اخروى مى‌باشد. آنگونه كه از احاديث برمى‌آيد، فعّاليّتهاى معتدل دنيوى اگر از رهگذر ابزارها و اهدافى مشروع صورت پذيرند خود مقدّماتى براى سعادت در جهان آخرت به شمار مى‌روند.

٣- گاهى بدست آوردن روزى واجب مى‌شود، همچون وقتى كه زندگى فرد و يا افراد تحت تكفّل شرعى فرد، فلج شود و يا بدست‌

[١] - همان، ابواب التّجارة، باب ١، ص ٢٨٣، ح ٤.