احكام عمومى عقود و قراردادها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٦ - ٦- فروش اسلحه به دشمن
يستعينون به علينا فهو مشرك» [١].
«براى آنها سلاح ببر و به آنها بفروش چرا كه خداوند به وسيله آنها دشمنان ما يعنى روميان را دفع مىكند، امّا اگر جنگ آنها عليه ما بود هرگز به آنان سلاح جنگى مفروش چرا كه هركس به دشمنان ما سلاحى بدهد كه در جنگ با ما از آنها استفاده كنند، مشرك است.»
٣- سرّاج مىگويد: به ابى عبداللَّه عليه السلام گفتم: من سلاح فروشم (آيا اشكالى دارد)؟ حضرت فرمود:
«لا تبعه في فتنة» [٢].
«آن را در بوته فتنه مفروش.»
٤- و از امام كاظم عليه السلام درباره تجارت مسلمين با مشركين سؤال شد كه چه حكمى دارد، ايشان فرمودند:
«إذا لم يحملوا سلاحاً فلا بأس» [٣].
«اگر كالاى مورد معامله سلاح جنگى نيست اشكالى ندارد.»
٥- محمّد بن قيس مىگويد: از ابا عبداللَّه عليه السلام پرسيدم: آيا به دو گروه از اهل باطل كه با يكديگر جنگ مىكنند مىتوان اسلحه فروخت؟
[١] - وسائل الشّيعة، ج ١٢، ابواب ما يكتسب به، باب ٨، ص ٦٩، ح ٢.
[٢] - همان، ص ٧٠، ح ٤.
[٣] - همان، ح ٦.