احكام عمومى عقود و قراردادها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٣ - ١- احتكار
است و چيزى باقى نمانده، مگر آنچه نزد فلانى است. پس دستور بفرمائيد تا آن را بفروشد. رسول خدا صلى الله عليه و آله بعداز حمد و سپاس خداوند فرمود: اى فلان! همانا مسلمين گفتند مواد غذايى به پايان رسيده مگر آنچه در نزد توست. پس آن را بيرون بياور و هر طور كه دوست دارى بفروش و هرگز آن را انبار نكن.»
٥- روايت شده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله زمانى به محتكرين برخوردند و سپس دستور دادند كه مواد احتكار شده، در محل آمد وشد مردم قرار گيرد بطورى كه ديده شود. (در آن هنگام) به ايشان گفته شد:
«آيا قيمتى بر آن معيّن نمىكنيد؟»، ايشان بسيار عصبانى شدند به گونهاى كه آثار خشم از چهرهشان پديدار بود و فرمودند:
«أنا أقَوِّم عليهم؟! إنّما السعر إلى اللَّه، يرفعه إذا شاء، ويخفضه إذا شاء» [١].
«آيا من قيمت بگذارم؟! همانا قيمت نزد خداست وقتى كه بخواهد مىافزايد و آنگاه كه بخواهد، مىكاهد.»
احكام:
١- احتكار مواد غذايى ضرورى حرام است، و روايات، آن را محدود به: گندم، جو، خرما، كشمش و روغن كردهاند.
٢- احتكار حرام آنگونه كه در روايات آمده است، با احتكار مواد غذايى
[١] - وسائل الشّيعة، ج ١٢، ابواب آداب التّجارة، باب ٣، ص ٣١٧، ح ١.