٢- روايت شده كه مردى كالايى براى فروختن داشت و بر آن قيمتى معيّن ساخته بود. او كالاى خود را به هركس كه در برابر قيمت آن سكوت مى‌كرد به همان قيمت مى‌فروخت و قيمت را براى كسانى كه چانه مى‌زدند و از خريدن آن كالا سرباز مى‌زدند افزايش مى‌داد. روايت شده كه امام صادق عليه السلام درباره اين مرد چنين فرمودند:

«لو كان يزيد الرجلين لم يكن بذلك بأس، فأمّا أن يفعله بمن أبى عليه وكايسه، ويمنعه من لم يفعل، فلا يعجبني إلّاأن يبيعه بيعاً واحداً» [١].

«اگر قيمت را براى هر دو مرد افزايش مى‌داد، اشكالى وجود نداشت، امّا اينكه قيمت را براى كسانى كه چانه مى‌زنند و از خريد امتناع مى‌كنند افزايش دهد و براى كسانى كه در برابر قيمت سكوت مى‌كنند افزايش ندهد مرا خوش نمى‌آيد مگر اينكه آن را يكسان بفروشد.»

٣- امام صادق عليه السلام همچنين مى‌فرمايد:

«أيّما مسلم أقال مسلماً بيع ندامة، أقاله اللَّه عزّ وجلّ عثرته يوم القيامة» [٢].

«هر مسلمانى قرارداد فروشى را كه دستخوش پشيمانىِ (طرف مقابل) قرار گرفته است فسخ كند، خداوند عزّ وجلّ لغزش او را روز قيامت‌

[١] - وسائل الشّيعة، ج ١٢، كتاب التّجارة، ابواب آداب التّجارة، باب ١١، ص ٢٩٥، ح ١.

[٢] - همان، باب ٣، ص ٢٨٧، ح ٤.