احكام عمومى عقود و قراردادها - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٣ - ٥- رضايت طرفين؛ مبناى دادوستد
كه فرمودند:
«وُضِعَ عن امّتي ما اكرهوا عليه، وما لم يطيقوا، وما أخطأوا» [١].
«از دوش امّت من آنچه بدان مجبور شوند و آنچه از توانشان خارج باشد و آنچه به خطا انجام دهند، برداشته شده است.»
٧- محمّد بن عيص مىگويد: از امام صادق عليه السلام در باب متعه پرسش كردم، ايشان فرمودند:
«نعم، إذا كانت عارفة».
«اگر مؤمن و متديّن باشد (يعنى مشروعيّت عقد متعه را قبول داشته باشد)، آرى».
گفتيم: اگر چنين نبود چه كنيم؟
فرمود:
«فأعرض عليها وقل لها، فإن قبلت فتزوّجها، وإن أبت أن ترضى بقولك فدعها» [٢].
«پيشنهاد متعه را به او عرضه كن، پس اگر قبول كرد او را به زنى بگير، و اگر سخن تو را قبول نكرد، رهايش كن.»
٨- امام صادق عليه السلام مىفرمايند:
«لا يحلّ لأحد أن يبيع بصاع سوى صاع المصر، فإنّ الرجل يستأجر الحمّال فيكيل له بمدِّ بيته، لعلّه يكون أصغر من مُدّ السوق» [٣].
[١] - المكاسب، شيخ انصارى، ج ٨، ص ٥٦ (چاپ مطبعه الآداب نجف اشرف).
[٢] - وسايل الشّيعة، ج ١٤، ابواب المتعه، باب ٧، ص ٤٥٢، ح ١.
[٣] - همان، ج ١٢، ابواب عقد البيع، باب ٢٩، ص ٢٨٠، ح ٢.