پس منابع مهم اخلاق ناصرى محدود است به طهارة الاعراق و الحكمة الخالدة هر دو از مشكويه رازى و تدبير منزل بروسن و تدبير منزل ابن سينا كه از تدبير منزل ارسطو گرفته شده است و كتابهاى آراء اهل المدينة الفاضلة و كتاب السياسة و السياسة المدينة هر سه از فارابى‌

اينهم گفته شود كه در اخلاق ناصرى از آيات قرآن و پند و مثل و حديث نبوى و شعر عربى و سخنان صوفيان و خردمندان هم كه پاره‌اى از آنها از طهارة الاعراق است ديده ميشود و بسيارى از آنها را خواجه از كتابهاى ديگر گرفته و ميان ترجمه و تلخيصى كه از همين طهارة الاعراق يا كتاب ديگر ميكرده است گذارده است. (مانند ص ١٠٧ و ١٠٨ و ١١٥ و ١٢١ و ١٧٨ و ٢١١)

پس از اينجا روشن ميشود كه ايندو اخلاق از رهگذر منابع چندان از هم دور نيستند منتها در اخلاق محتشمى از كتب بيشترى گرفته شده است.

تاريخ تأليف اين دو اخلاق‌

اين را ميدانيم كه اخلاق ناصرى در ٦٣٣ ساخته شده است ولى اخلاق محتشمى را نميدانم كه كى بنگارش درآمده و شايد از سادگى آن بتوان گمان برد كه پيش از اخلاق ناصرى و گويا هم براى تبليغ و دعوت نوشته شده و پيداست كه جنبه علمى و مذهبى آن بيشتر است تا اخلاق ناصرى كه فلسفى صرف ميباشد.

***