و ١٥٩ و ١٦٥ و ١٧٦ و ١٧٧ و ١٨٠ و ٢٣٨) بندهايى از آن هست، در همانجا (ص ٨٣) آمده است كه «اهل عجم را دشنام ندهند». در آداب الحرب و الشجاعة فخر مدبر (ص ١٢٠ و ١٣٥ و ٤٨٩) نيز چند بندى از آن ديده ميشود. در المعجم فى تاريخ ملوك المعجم شرف الدين فضل اللّه قزوينى هم بندهايى از پادشاهان و خردمندان ايرانى به عربى و فارسى ديده ميشود.

در كتابخانه ملك (ش ٢٤٥٩ از سده ١٤ در ٢٦ برگ) مجموعه‌ايست داراى:

١- عهد اردشير بن بابك الى من يخلفه (٢ ر- ٧ ر).

٢- كتاب الدعة و تدبير المطاعم و المشارب لاردشير لما فرغ من الحروب و صار الى سياسة الدعة و لبس لباس الفضل استخرجه من خزاين الكتب ليقوم الناس من الادب بذلك بطريقة .... و اعلم لكل ادواء دواء و الازمان (؟) له اشد مساعدة والد هربه اشد من الملك (٧ پ ١٢ ر).

(ابن نديم ٣٧٨: كتاب ما امر اردشير باستخراجه من خزاين الكتب التى وضعها الحكماء فى التدبير، مجله آسيايى ٢٥٤: ٩١- ١٠٢ سال ١٩٦٦)

٣- كتاب النيروز: ابن المقفع (آداب الملوك فيه) (١٢ پ ١٤ ر).

٤- كلمات او فصول من حكماء الفرس و ملوكهم (١٤ پ- ١٥ ر).

٥- كتاب الاسكندر الى والدته تعزيها (١٥ ر- ١٦ ر).

باز در كتابخانه ملك رساله‌ايست بدينگونه «من جاماسب الحكيم الى اردشير المتوج بالحكمة ..... اعلم ايها الملك المؤيد بالخيرات» (٧/ ١٦٨٦ و ٢٧/ ٥٧٤٠ برگهاى ٢٦٩ ر- ٢٧٢ پ) همچنين ترجمه‌اى از آن به فارسى داريم.

(دانشگاه ٤: ١٠٠٦ ش ٢٨/ ١٠٨٧ برگهاى ١٨٨ ر- ١٩٣ و ملك ٩/ ٣٢٨٠ نوشته ٢١٩ ع ١/ ١٢٨١ برگهاى ٦٥ ر- ٦٩ پ).

ولى اين رساله در كيميا است و گويا ساختگى باشد.

اردشير ساسانى چنانكه از عهد او برمييايد و در التاج جاحظ (٢٣- ٢٦) نيز آمده است مردم كشور خود را به چهار يا سه گروه بخش كرده است.

در آغاز البلدان ابن الفقيه كه در ميانه سده ٤ ميزيسته است (نسخه تاشكند و چاپ ليدن) نيز از چهار گروه ياد شده است همچنين در آغاز كنوز الوديعة من رموز الذريعة.

اين گروه چهار بخشى در برخى از پندنامه‌هاى اسلامى نيز ديده ميشود ولى جدايى آنها يكديگر در اسلام مانند جدايى آنها در روزگار ساسانى نيست.

پس از عهد اردشير از سخنان ايرانيان نامه تنسر را بايد ارزش نهاد كه آيين كشور دارى در آن گنجانده شده و خود مدركى است براى تاريخ فرهنگى ايران (چاپ دوم مينوى در ١٣٥٤- ايران در زمان ساسانيان از كريستنس فهرست نامها- شهرهاى ايران از پيگولوسكايا ترجمه از روسى به فرانسه فهرست نامها).