١- شرح گمنام نسخه دانشكده ادبيات تهران، شماره ٣٦٧ كرمان كه در فهرست (ص ٢١ و ١٤٦) بنام شرح رساله عرفانى ياد شده است. اين شرح از آغاز است تا بند «عقل نظرى خوانند» (ص ٥٧ ص ١٥ چاپ مينوى) در فصل ١ قسم ١ مقاله ١) نزديك به دويست صفحه بسيار مفصل كه اگر به انجام ميرسد چندين برابر آن ميبايست بشود.

در آن از شرح اشارات و تجريد خود طوسى و شرح تجريد گويا از قوشچى و شرح مطالع گويا از رازى و درة التاج و شرح هياكل نور دوانى و حدود ابن سينا و شفاى او و مجمع البحار نميدانم ازكى (منزوى ١٣٦٢- ذريعه ٢٠: ٢١) و از داود قيصرى و عبد الرزاق كاشانى و اصطلاحات الصوفية او و از نگارنده روضة الجنان شايد ابو الحسن قاينى (ذريعه ١١: ٢٧٤) و دانشنامه و از سيد المدققين مير صدر الدين ياد شده است و در آن (نزديك به شش برگ) از موسيقى سخن به ميان ميايد. بروش فلسفى است و شايد از دانشمندى ايرانى نه هندى (منزوى ١٢٣٧- فيلمها ١: ١٣١).

در فهرست دانشگاه (ش ٤٤٨٩، ١٣: ٣٦٣٦) از همين شرح بنام «تجلى الاشراق» ياد شده است.

در فهرست بادليان از نسخه ش ١٤٤٣ داراى ٢١٤ گ با مهر ١١٩٤ و در فهرست بانكيپور از نسخه ش ٩٤٠ (٩: ١٩١) در ١٤١ گ از سده ١٣ ياد شده است. آغاز اين دو با آغاز نسخه پيش يكى است، و نسخه بادليان در انجام به همان بند «عقل نظرى خوانند» ميرسد.

٢- حديقة اللغة يا شرح محمد سعد گويا متخلص به غالب گويا شارح كافيه به نام عافيه (٧٧١ بانكيپور م ب ١٧٥) و شايد جز سعد اللّه نويسنده نسخه‌اى از اخلاق ناصرى، نزديك ١٠١٤) (فهرست محمد شفيع ٢٢٧) كه در ١٠٩٧ به درخواست دوستان بدان پرداخته است، و گويا هم جز محمد بن سعد مؤلف فرهنگ ديوان انورى يا معادن اللغة در ١٠٩٥ نسخه مورخ ١١٠٥ سال ٣٨ اورنگ زيب ش ١٦٦٧٢ كد ليدن (٥: ١٥٢ ش ٢٥٣٤)

در دو ركن است: معانى مفردات به ترتيب حرفهاى يكم و باز پسين، شرح آيات و احاديث و سخنان بزرگان، بدينگونه است: «حمد كثير و شكر خارج از جزو تحرير لايق حضرت خالقى باشد ...» نسخه آن نوشته عزيز اللّه در سه بهروز چهارشنبه ١١ ذق ١٣ جلوس سال ١١٣٢، در دانشگاه لاهور است (ياد نامه طوسى ٢٩). نسخه ديگر آن در بانكيپور است (٩:

١٩٢ ش ٩٤١ از سده ١٣). نميدانم او همان محمد سعد عظيم آبادى گزارنده گلستان به نام شكرستان در ١٠٩٥ و بوستان بنام باغستان است يا نه (منزوى ٣٥٠٣).

او جز مولوى مفتى قاضى محمد سعد اللّه مراد آبادى (مراد آباد ١٢١٩- بيجاپور مقام رام پور روز يكشنبه ١٤ رمضان ١٢٩٤) است كه ميزان الافكارى فى شرح معيار الاشعار دارد