شكلوا از دو چاپ آن ياد شده است. بروكلمن (ذيل ١: ٩٢٨) و ديگر فهرست نگاران اروپايى از چاپ كارول شيرreihcS .C در درسدن در ١٨٤١ و چاپهاى هندى در ١٨٦٥ و ١٨٦٩ م و ١٢٦٧ و ١٢٦٩ ياد كرده‌اند. از گفتارnosnehPetS درباره تقسيم علوم از روى متن چاپ در سدن هم ياد شده است (ايسيس ٥ سال ١٩٢٣).

نسخه‌هاى اخلاق ناصرى فراوان است. در فهرست منزوى از ٧٩ نسخه ياد شده و اگر آنچه در فهرستهاى اروپايى آمده است بر آن بيفزاييم شايد به بيش از صد و پنجاه برسد.

در ديباچه چاپ مينوى از پنج نسخه كهن كه پايه كار بوده است ياد شده است.

من چون بارها شادروان استاد مينوى را نگران ميديده‌ام كه به نسخه‌اى كهن يا ارزنده‌اى داراى ديباچه نخستين و خاتمه پيشين دست نيافته است ياد نگرانى او مرا واداشت كه دنبال نسخه‌ها بروم و فهرست‌هاى اروپايى و ايرانى را بخوانم بلكه راه بجايى برسانم اينك آنچه خوانده‌ام و يا ديده‌ام در اينجا ميآورم:

١- شماره ١٦٩٥٣ سنا به نسخ ابو جعفر على بن محمد بن احمد مؤذن در مصر در ١٢ صفر ٦٦٦ كه ص ١ آن افتاده است.

٢- شماره‌٩١١٤ rO موزه بريتانيا به نسخ صديق بن خضر بن عبد اللّه بن شفا المنجم المراغى در دوقات در روز يك شنبه ٥ ج ٢/ ٦٨٠ هشت سالى پس از مرگ طوسى در ٦٧٢ (ذيل فهرست ريو ١٤٨).

٣- شماره ١٨٤٢٢ سنا به نستعليق عبد الحميد بن نجيب الدين پسر حاج عبد اللّه ساربانى در بغداد در ٧٨٦ با ياداشت شمس الدين حسين امامى در رجب ١٠٤٩ كه نسخه را مقابله و تصحيح كرده است (فهرست ٢: ٢٥٢ ش ١٤٢٤، فيلم ٤١٣٨ دانشگاه).

٤- شماره ٣٩٥ روان كوشكو نوشته صدر بن احمد خانيسارى در ٨٤٦ كه در فهرست قرطاى (ش ٢٠٧ تا ٢٠٩) از آن و نسخه نوشته درويش احمد در ١٠٤٥ و نسخه‌اى بى‌تاريخ ياد شده است.

٥- شماره ٢٢٠ د الهيات تهران نوشته اسكندر بن مسعود در پايان رمضان ٨٧٦ (فهرست فيلمها ١: ٨) نيز دو نسخه ديگر در آنجا كه يكى خاتمه را دارد و خواهيم ديد (١: ٧).

٦- نسخه مورخ ٨٧٧ بنگال كه ايوانف در فهرست آنجا (٢: ٣٤٩ ش ٤٨٨) از آن ياد كرده است و هم از چند نسخه ديگر (١: ٦٥٧).

٧- شماره ٥٣٤٧ مجلس به نسخ ع ١/ ٨٩٠ (١٦: ٢٥٩).

٨- نسخه محمد على فرهمند در يزد كه من در آنجا ديده‌ام و از سده ٧ و ٨ است (فهرست فيلمها ١: ٨).