كوههاست امت بمعنى بلندى و عِوَجاً بمعنى پستى و گودى است يعنى در زمين پستى و بلندى نمى‌بينى بلكه هموار ميشود چنانكه در ما قبل آيه آمده: فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً.

عود: رجوع و برگشتن. راغب آنرا باز گشتن بعد از انصراف ميداند آيات قرآن مؤيّد اوست زيرا محل استعمال آن در قرآن نوعا در بازگشت بشى‌ء اول است مثل‌ وَ مَنْ‌ عادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ مِنْهُ‌ مائده: ٩٥. هر كه باز گردد خدا از وى انتقام ميكشد. وَ إِنْ‌ عُدْتُمْ‌ عُدْنا اسراء: ٨. اگر با فساد باز گرديد بانتقام باز گرديم.

ولى در مجمع ذيل آيه اول فرموده:

عود بمعنى رجوع است، عيادت مريض برگشتن بسوى اوست براى استفسار حال، تركه‌هاى سبز را عود گويند كه پس از بريدن دوباره عود ميكنند و ميرويند. قاموس و اقرب نيز معناى اولى آنرا رجوع مطلق گفته‌اند.

اعاده: برگرداندن. مِنْها خَلَقْناكُمْ وَ فِيها نُعِيدُكُمْ‌ وَ مِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخْرى‌ طه: ٥٥. از زمين خلقتان كرديم، در آن بر ميگردانيمتان و از آن بار ديگر شما را بيرون مياوريم.

معاد: مصدر ميمى و اسم زمان و مكان است و آن در آيه‌ إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى‌ مَعادٍ ...

قصص: ٨٥. اسم مكان و مراد از آن چنانكه گفته‌اند مكّه است يعنى:

آنكه قرآن را بر تو فرض كرده كه بخوانى و تبليغ كنى حتما تو را بشهر خويش باز خواهد گرداند. رجوع شود به «ردد».

عاد: قوم هود عليه السّلام. أَلا بُعْداً لِعادٍ قَوْمِ هُودٍ هود: ٦٠. اين مردم در سرزمين احقاف از يمن سكونت داشتند چنانكه فرموده: وَ اذْكُرْ أَخا عادٍ إِذْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ بِالْأَحْقافِ‌ احقاف: ٢١. در «حقف» گذشت كه:

احقاف در جنوب جزيرة العرب از قسمتهاى ربع الخالى (وادى دهناء) است كه در روزگار گذشته آباد و مسكن قوم عاد بود.