اين آيه نظير آيه‌ وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ وَ يُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَ هُمْ لا يُفَرِّطُونَ‌ انعام: ٦١. است.

ظهور آيه و روايات آنست كه مراد از معقّبات ملائكه هستند اشكاليكه مى‌ماند آنست كه در اين كتاب مكرّر گفته‌ايم وصف ملائكه با الف و تاء جمع بسته نميشود زيرا اين جمع در صورتى است كه موصوف آن مؤنث حقيقى باشد مثل مسلمات پيداست كه ملائكه مؤنّث نيستند و يا مذكّر لا يعقل مثل مرفوعات و پيداست كه ملائكه أولو العقل‌اند و اگر بگوئيم مراد از معقبات نيروهاى لا يعقل‌اند در اينصورت نسبت‌ يَحْفَظُونَهُ‌ بآنها مشكل است و ايضا با آيات ديگر نميسازد. و اللّه العالم.

عقد: بستن. گره زدن «عَقَدَ الْحَبْلَ‌ عَقْداً: شَدَّهُ» راغب گفته: عقد جمع كردن اطراف شى‌ء است، در اجسام صلبه بكار ميرود مثل بستن ريسمان ... و در معانى بطور استعاره آيد مثل عقد بيع و عهد و غيره.

وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتابُ أَجَلَهُ‌ بقره: ٢٣٥. قصد بستن عقد زناشوئى نكنيد تا مدت عدّه وفات سرآيد علقه نكاح را عقده گفته شده كه آن نوعى گره زدن و ايجاد علقه بين زنان و شوهران است اهل لغت گويند: عقده اسم آنست كه بسته و گره زده ميشود نكاح باشد يا پيمان يا غير آنها.

وَ لِكُلٍّ جَعَلْنا مَوالِيَ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ وَ الَّذِينَ‌ عَقَدَتْ‌ أَيْمانُكُمْ فَآتُوهُمْ نَصِيبَهُمْ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيداً نساء: ٣٣. ظاهرا اين آيه اجمال آيات ارث است، مراد از وَ الَّذِينَ‌ عَقَدَتْ‌ أَيْمانُكُمْ‌ زوج و زوجه است و آن عطف است بر الْأَقْرَبُونَ‌ و مراد از موالى ورّاث است يعنى براى هر يك از شما وارثانى قرار داديم ارث مى‌برند از آنچه پدران، مادران، اقربا و زنان و شوهران گذاشته‌اند آنگاه فرموده: