ايمان آوردم كه معبودى نيست جز آنكس كه بنى اسرائيل باو ايمان آورده‌اند. وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ‌ بقره: ٥٠. تمام الفاظ اين ماده در قرآن مجيد بمعنى غرق در آب بكار رفته جز دو آيه زير:

وَ النَّازِعاتِ‌ غَرْقاً ... آلَ فِرْعَوْنَ‌ بقره: ٥٠. تمام الفاظ اين ماده در قرآن مجيد بمعنى غرق در آب بكار رفته جز دو آيه زير:

وَ النَّازِعاتِ‌ غَرْقاً. وَ النَّاشِطاتِ نَشْطاً نازعات: ١ و ٢. غَرْقاً بر وزن فلس بمعنى شدّت است گويند:

«غَرَّقَ‌ وَ أَغْرَقَ‌ فِي الْقَوْسِ» يعنى كمان را بغايت شدت كشيد. غَرْقاً صفت مصدر محذوف است يعنى: «وَ النَّازِعَاتِ نَزْعاً غَرْقاً» قسم بكشندگان كشيدن شديد معنى آيه در «دبر» ديده شود.

غرم: (بر وزن قفل) ضرر مالى.

در مجمع فرموده: غُرم و مَغْرَم نائبه ايست عارض بمال بى‌آنكه صاحبش خيانتى كرده باشد و اصل آن بمعنى لزوم است. قول راغب نيز چنين است‌ وَ مِنَ الْأَعْرابِ مَنْ يَتَّخِذُ ما يُنْفِقُ‌ مَغْرَماً توبه: ٩٨. «مغرم» چنانكه گفته شد مصدر ميمى است بمعنى غرامت يعنى بعضى از اعراب باديه نشين انفاق خويش را غرامت ميپندارند.

ايضا در آيه‌ أَمْ تَسْئَلُهُمْ أَجْراً فَهُمْ مِنْ‌ مَغْرَمٍ‌ مُثْقَلُونَ‌ طور: ٤٠، قلم: ٤٦.

يا از آنها مزدى براى رسالت ميخواهى كه از غرامت، سنگين و ناتوانند.

غريم: بداين و مديون هر دو اطلاق ميشود چون هر يك در دادن و گرفتن ملازم همديگراند، بعضى در وجه تسميه گفته‌اند: داين ملازم مديون است كه حق خويش را بگيرد و دين ملازم مديون است. ولى غارم بمعنى قرضدار و مديون ميباشد إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ‌ ... وَ الْغارِمِينَ‌ وَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ... توبه: ٦٠.

كه مراد از غارمين قرضدارانند.

وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ‌ غَراماً فرقان: ٦٥.

غرام بمعنى ثابت و لازم است در مجمع فرموده: غرام اشدّ عذاب‌