معاذ: مصدر ميمى است‌ قالَ‌ مَعاذَ اللَّهِ إِنَّهُ رَبِّي‌ يوسف: ٢٣. نصب آن براى مفعول مطلق است «اعُوذُ بِاللَّهِ‌ مَعاذاً» يعنى: پناه بر خدا از اينكار كه تو مرا ميخوانى او مربّى من است (بنا بر آنكه ضمير إِنَّهُ‌ بعزيز مصر راجع باشد).

عور: عورت هر چيزى است كه انسان از ظاهر شدن آن شرم دارد.

مثل آلت تناسلى و نيز هر چيزيكه انسان از آن ميترسد مثل شكاف و محل عبور در مرزها.

راغب گويد: عورة سوأه انسان است (آلت تناسل) و آن كنايه و اصلش از عار است زيرا در ظاهر شدن آن عار هست از اين جهت زنان عورت ناميده شده‌اند.

يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ وَ ما هِيَ‌ بِعَوْرَةٍ إِنْ يُرِيدُونَ إِلَّا فِراراً احزاب:

١٣. مراد از عورة در آيه بى‌حفاظ بودن است كه بيم حمله و تاراج هست در جنگ خندق عدّه‌اى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله اجازه ميخواستند بشهر بر گردند و ميگفتند خانه‌هاى ما بى- حفاظ است مى‌ترسيم تاراج كنند خدا فرمود: خانه‌ها بى‌حفاظ نيستند اينها جز فرار قصدى ندارند.

أَوِ الطِّفْلِ الَّذِينَ لَمْ يَظْهَرُوا عَلى‌ عَوْراتِ‌ النِّساءِ نور: ٣١. آيه درباره جواز اظهار زينت زن است مراد از