اينكه براى خود در ميان مسلمانان جا باز كنند چند آيه يا سوره را نوشته و خود را كاتب وحى قلمداد كردند يعنى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ما را هم بحساب گرفته است و گرنه اعتبار آنها كمتر از آن بود كه آنحضرت كتابت وحى را بايشان محوّل كند وآنگهى آنوقت در حدود نود درصد قرآن نازل شده بود بنظر بعضى: معاويه فقط بعضى از نامه‌هاى آنحضرت را نوشته است.

در تاريخ قرآن آمده: از اين نويسندگان دو نفر بيشتر ملازمت حضور و نوشتن قرآن را داشتند كه آندو على بن ابى طالب عليه السّلام و زيد بن ثابت بود.

جرجى زيدان ميگويد: در عهد رسول خدا از همه بيشتر على بن ابى طالب، عبد اللّه بن مسعود، ابو الدرداء معاذ بن جبل، ثابت بن زيد و ابى بن كعب ... بتدوين قرآن عنايت داشتند (تاريخ آداب اللغة العربيّه ج ١ ص ٢٢٥) او اين مطلب را در تاريخ تمدن اسلام ج ٣ ص ٨٣ ترجمه جواهر كلام نيز گفته است.

قرآن روى چه چيز نوشته ميشد

جرجى زيدان در تاريخ تمدّن اسلام مينويسد: قلم را از نى ميساختند و مركب را كه مداد ميگفتند از گرد ذغال و يا گرد سياه ديگرى تهيّه كرده مايع لزجى مثل صمغ و مانند آن بآن ميافزودند. امّا كاغذ اعراب در ابتداء پوست بود كه آنرا رقّ ميگفتند گاه هم روى پارچه مينوشتند و مشهورترين آن، پارچه بافت مصر بنام قباطى بود و معلّقات سبع پيش از اسلام بر روى همان پارچه نوشته شده بود، هر گاه پارچه يا پوست بدست نمياوردند روى چوب يا استخوان يا سنگ يا سفال و مانند آن مينوشتند در ج ٣ ص ٨٣ همان كتاب هست: هر آيه و سوره كه نازل ميشد آنرا كاتبان وحى روى تكه‌هاى پوست يا استخوانهاى پهن مانند كتف و دنده‌ها يا روى ليف خرما و يا روى سنگهاى پهن سفيد