وَ الَّذِينَ‌ عَقَدَتْ‌ أَيْمانُكُمْ‌ كنايه است و ايجاد علقه زوّجيت بمعامله كه در آن دست بهم ميدادند. تشبيه شده است (استفاده از الميزان) اهل سنت آيه را به «عصبه» حمل كرده‌اند كه انشاء اللّه در «ولى» تحقيق و ردّ آن خواهد آمد.

لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ‌ الْأَيْمانَ‌ مائده: ٨٩. تعقيد يمين بمعنى قصد در يمين و سوگند خوردن است و شايد مبالغه در آن منظور باشد يمين لغو آنست كه از روى قصد نباشد مثل و اللّه و باللّه كه نوعا بدون قصد در محاورات جارى است اين هر چند مكروه است ولى حكمى از قبيل كفّاره ندارد، تعقيد يمين آنست كه از روى قصد و ايجاد تكليف باشد مثل آنكه بگويد: و اللّه هر شب با وضو خواهم خوابيد. و اللّه سيگار نخواهم كشيد، و نحو آن. پيداست كه اين نوع سوگند از روى اراده و براى ايجاد تكليف است.

«ما» در «بِما» ظاهرا براى مصدر است يعنى: خدا با سوگندهاى بى‌قصد شما را مؤاخذه نميكند ليكن بواسطه سوگندهاى از روى قصد مؤاخذه ميكند. رجوع شود به «لغو».

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ مائده: ١. عقود جمع عقد است، ظهور «العقود» كه جمع محلى بالف و لام است در جميع عقود ميباشد اعم از عقد نكاح، عقد بيع، پيمانها و تكاليف الهى. و اگر در سوره مائده كه با آيه فوق شروع ميشود دقّت كنيم خواهيم ديد پر است از احكام و پيمانهاى خدا، مثل حكم شكار، احرام، حرمت ميته و غيره، حليّت طعام‌ها و زنان، احكام وضو و جنابت، عدالت، قبول اعمال از اهل تقوى، حكم سوگند و كفّاره آن، حد سارق، اخذ پيمان از اهل كتاب، بدعت بودن بحيره، سائبه،