قِبَل‌: (بر وزن عنب) طاقت، نزد، طرف، چنانكه در اقرب و غيره آمده مثل‌ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لا قِبَلَ‌ لَهُمْ بِها نمل: ٣٧. بر آنها لشكريانى آوريم كه طاقت مقابله با آنها را ندارند. و مثل‌ فَما لِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ‌ مُهْطِعِينَ‌ معارج: ٣٦. چرا كافران نزد تو بتو خيره هستند. ممكن است آن بمعنى طرف باشد يعنى چه شده كافران بسوى تو خيره‌اند.

در آيه‌ لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ‌ قِبَلَ‌ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ‌ بقره:

١٧٧. بى شكّ مراد طرف است يعنى نيكى آن نيست كه روهاى خود را بسوى مشرق يا مغرب كنيد.

فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ‌ قِبَلِهِ‌ الْعَذابُ‌ حديد: ١٣. «قِبَلِهِ» ظاهرا بمعنى طرف است اين سور بنظرم واقعيت ايمان است كه از طرفى بمؤمنان رحمت و از طرفى بمنافقان عذاب است مثل قرآن كه براى مؤمنان شفا و رحمت و براى كافران خسار و زيان است پس قرآن دو جهت دارد همچنين ايمان، وجود باب در حائل ظاهرا واقعيت ارتباط مؤمن و منافق است كه در دنيا وجود داشته و در آخرت بصورت درب آمده.

يعنى: ميان مؤمنان و منافقان حائلى زده ميشود كه داراى درى است در باطنش رحمت و ظاهرش از جانب آن آتش است و آتش از آن سرزده در همه آيات گذشته معنى «رو برو» صحيح و صادق است.

قَبُول‌: پذيرفتن. گرفتن. «قَبِلَ‌ الشى‌ء قَبُولًا: اخذه». فَتَقَبَّلَها رَبُّها بِقَبُولٍ حَسَنٍ‌ آل عمران: ٣٧. خدايش آنرا پذيرفت پذيرفتن نيكو.

إِقْبَال‌: رو كردن. راغب گفته: