در قاموس گويد: فاحشه هر گناهى است كه قبح آن زياد باشد. همچنين است قول ابن اثير در نهايه. در مفردات گفته: فُحْش‌، فَاحِشَة و فَحْشَاء هر قول و فعلى است كه قبح آن بزرگ باشد در مجمع ذيل آيه ١٦٩ بقره فرموده:

فحشاء، فاحشه، قبيحه و سيئه نظير هم‌اند و فحشاء مصدر است مثل سرّاء و ضرّاء و در ذيل آيه ١٣٥ آل عمران فرموده: فحش اقدام بقبح بزرگ است. زمخشرى ذيل آيه ١٦٩ بقره، فحشاء را قبيح خارج از حدّ گفته است.

اين مطلب را ميشود از آيات نيز استفاده كرد وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى‌ إِنَّهُ كانَ‌ فاحِشَةً وَ ساءَ سَبِيلًا اسراء: ٣٢.

ظهور آيه در آنست كه فاحشه بمعنى بسيار زشت است يعنى بزنا نزديك نشويد آن كار بسيار زشت و راه و رسم بدى است.

فحشاء و فاحشه در قرآن بزنا و لواط و تزويج نامادرى و هر كار بسيار زشت گفته شده است مثل‌ وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ‌ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ ...

نساء: ١٥. كه درباره زنا است بقول‌