(چهارم) وقتى مىخواهد سر حيوان را ببرد، يا كارد به گلويش بگذارد به نيت سر بريدن نام خدا را ببرد و همين قدر كه بگويد بسم الله كافى است و اگر بدون قصد سر بريدن نام خدا را ببرد، آن حيوان پاك نمىشود و گوشت آن هم حرام است ولى اگر از روى فراموشى نام خدا را نبرد اشكال ندارد.
(پنجم) حيوان بعد از سر بريدن حركتى بكند، اگر چه مثلا چشم يا دم خود را حركت دهد، يا پاى خود را به زمين زند و اين حكم در صورتى است كه زنده بودن آن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد و الا لزومى ندارد و نيز واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد.
(ششم) آن كه بنابر احتياط واجب سر حيوان را در غير پرندگان پيش از بيرون آمدن روح از بدنش جدا نكنند بلكه خود اين كار فى نفسه حتى در پرندگان محل اشكال است بلى اگر از روى غفلت يا بىجهت تيزى چاقو سر جدا شود اشكالى ندارد و ذبيحه حلال است و همچنين بنابر احتياط رگ سفيدى را كه از مهره‌هاى گردن تا دم حيوان امتداد دارد و او را نخاع مىگويند عمدا قطع نكند.
(هفتم) آن كه كشتن از مذبح باشد و بنابر احتياط وجوبى جائز نيست كارد را پشت گردن فرو نموده و به طرف جلو بياورد كه گردن از پشت بريده شود.
دستور كشتن شتر (مسأله ٢٦٠٤) اگر بخواهند شتر را بكشند كه بعد از جان دادن پاك و حلال باشد، بايد با شرائطى كه براى سر بريدن حيوانات گفته شد، كارد يا چيز ديگرى را كه از آهن و برنده باشد، در گودى بين گردن و سينه‌اش فرو كنند.
(مسأله ٢٦٠٥) وقتى مىخواهند كارد را به گردن شتر فرو ببرند، بهتر آن است كه شتر ايستاده باشد ولى اگر در حالى كه زانوها را به زمين زده، يا به پهلو خوابيده و دست و پا و سينه‌اش رو به قبله است، كارد را در گودى گردنش فرو كنند اشكال ندارد.
(مسأله ٢٦٠٦) اگر به جاى اين كه كارد در گودى گردن شتر فرو كنند سر