(مسأله ٢٤٥٤) ماندن مرد و زن نامحرم در محل خلوتى كه كسى در آنجا نيست و ديگرى هم نمىتواند وارد شود در صورتى كه احتمال فساد برود حرام است، ولى اگر طورى باشد كه كس ديگر بتواند وارد شود، يا بچه‌اى كه خوب و بد را مىفهمد در آنجا باشد يا احتمال فساد نرود اشكال ندارد.
(مسأله ٢٤٥٥) اگر مرد مهر زن را در عقد معين كند و قصدش اين باشد كه آن را ندهد، عقد صحيح است ولى مهر را بايد بدهد.
(مسأله ٢٤٥٦) مسلمانى كه منكر خدا يا پيغمبر يا معاد يا از فرقه‌هائى بوده باشد كه در مسأله (٢٤٠٦) گفته شد و يا حكم ضرورى دين يعنى حكمى را كه مسلمانان جزء دين اسلام مىدانند مثل واجب بودن نماز و روزه در صورتى كه بداند آن حكم ضرورى دين است انكار كند مرتد مىشود، و احكامى كه در مسائل آينده ذكر مىشود بر او مترتب است.
(مسأله ٢٤٥٧) اگر زن پس از ازدواج بطورى كه در مسأله پيش گفته شد مرتد شود، عقد او باطل مىگردد، و چنانچه شوهرش با او نزديكى نكرده باشد عده ندارد، و همچنين است اگر بعد از نزديكى مرتد شود ولى يائسه باشد اما اگر يائسه نباشد، بايد به دستورى كه در احكام طلاق گفته خواهد شد، عده نگهدارد و مشهور آنست كه اگر در بين عده مسلمان شود عقد او به حال خود باقى مىماند ولى اين حكم محل اشكال است و البته احتياط ترك نشود و معناى يائسه در مسأله (٤٤١) گذشت.
(مسأله ٢٤٥٨) مردى كه مسلمان‌زاده است، اگر مرتد شود، زنش بر او حرام مىشود، و بايد به مقدار عده وفات كه در احكام طلاق گفته مىشود عده نگهدارد.
(مسأله ٢٤٥٩) مردى كه از پدر و مادر غير مسلمان به دنيا آمده و مسلمان شده اگر بعد از ازدواج مرتد شود، عقد او باطل مىگردد، و چنانچه با زنش نزديكى نكرده يا اين كه زن يائسه باشد عده ندارد، و اگر بعد از نزديكى مرتد شود، و زن او در سن زنهائى باشد كه حيض مىبينند بايد آن زن به مقدار عده طلاق كه در احكام طلاق گفته مىشود عده نگهدارد، و مشهور آنست كه اگر