بدهد، چنانچه توبه كند، فقير مىتواند زكات را از او بگيرد و به او ببخشد.
(مسأله ١٩٩٠) انسان مىتواند از زكات قرآن يا كتاب دينى يا كتاب دعا بخرد و وقف نمايد، اگر چه بر اولاد خود و بر كسانى وقف كند كه خرج آنان بر او واجب است. و نيز مىتواند توليت وقف را براى خود يا اولاد خود قرار دهد.
(مسأله ١٩٩١) انسان نمىتواند از زكات ملك بخرد و بر اولاد خود يا بر كسانى كه مخارج آنان بر او واجب است وقف نمايد كه عايدى آن را به مصرف مخارج خود برسانند.
(مسأله ١٩٩٢) انسان مىتواند براى رفتن به حج و زيارت و مانند اينها از سهم سبيل الله زكات بگيرد، اگر چه فقير نباشد يا اين كه به مقدار خرج سالش زكات گرفته باشد.
(مسأله ١٩٩٣) اگر مالك فقيرى را وكيل كند كه زكات مال او را بدهد چنانچه آن فقير يقين نداشته باشد كه قصد مالك اين بوده كه خود آن فقير از زكات بر ندارد، مىتواند به مقدارى كه به ديگران مىدهد براى خودش نيز بردارد.
(مسأله ١٩٩٤) اگر فقير شتر و گاو و گوسفند و طلا و نقره را بابت زكات بگيرد چنانچه شرطهائى كه براى واجب شدن زكات گفته شد در آنها جمع شود، بايد زكات آنها را بدهد.
(مسأله ١٩٩٥) اگر دو نفر در مالى كه زكات آن واجب شده با هم شريك باشند و يكى از آنان زكات قسمت خود را بدهد و بعد مال را تقسيم كنند چنانچه بداند شريكش زكات سهم خود را نداده و بعدا نيز نمىدهد تصرف او در سهم خودش اشكال دارد مگر اين كه زكات شريك را تبرعا با اذن او و در صورت امتناع با اذن حاكم بدهد.
(مسأله ١٩٩٦) كسى كه خمس يا زكات بدهكار است و كفاره و نذر و مانند اينها هم بر او واجب است و قرض هم دارد، چنانچه نتواند همه آنها را بدهد اگر مالى كه خمس يا زكات آن واجب شده، از بين نرفته باشد، بايد خمس و زكات را بدهد، و اگر از بين رفته باشد مىتواند خمس و زكات را بدهد يا كفاره و نذر و