پوشاك و اثاثيه و خريد منزل و عروسى پسر و جهيزيه دختر و زيارت و مانند اينها مىرساند، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد، و زياده روى هم نكرده باشد، خمس ندارد.
(مسأله ١٧٨٥) مالى را كه انسان به مصرف نذر و كفاره مىرساند، جزء مخارج ساليانه است، و نيز مالى را كه به كسى مىبخشد يا جائزه مىدهد، در صورتى كه از شأن او زياد نباشد، از مخارج ساليانه حساب مىشود.
(مسأله ١٧٨٦) اگر انسان در شهرى باشد كه معمولا هر سال مقدارى از جهيزيه دختر را تهيه مىكنند، چنانچه در بين سال از منافع آن سال جهيزيه‌اى بخرد و از شأنش زياد نباشد خمس آن را لازم نيست بدهد. و اگر از شأنش زياد باشد يا از منافع آن سال در سال بعد جهيزيه تهيه نمايد، بايد خمس آن را بدهد.
(مسأله ١٧٨٧) مالى را كه خرج سفر حج و زيارتهاى ديگر مىكند از مخارج سالى حساب مىشود كه در آن سال خرج كرده، و اگر سفر او تا مقدارى از سال بعد طول بكشد، آنچه در سال بعد خرج مىكند، بايد خمس آن را بدهد.
(مسأله ١٧٨٨) كسى كه از كسب و تجارت فائده‌اى برده اگر مال ديگرى هم دارد، كه خمس آن واجب نيست مىتواند مخارج سال خود را فقط از فائده كسبش حساب كند.
(مسأله ١٧٨٩) آذوقه‌اى كه براى مصرف سالش از منافع كسبش خريده، اگر در آخر سال زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهد. و چنانچه بخواهد قيمت آن را بدهد، در صورتى كه قيمتش از وقتى كه خريده زياد شده باشد، بايد قيمت آخر سال را حساب كند.
(مسأله ١٧٩٠) اگر از منفعت كسب پيش از دادن خمس اثاثيه‌اى براى منزل بخرد، هر وقت احتياجش از آن بر طرف شد، احتياط مستحب آنست كه خمس آن را بدهد و همچنين است زيور آلات زنانه، در صورتى كه وقت زينت كردن زن با آنها گذشته باشد.