احكام رهن (مسأله ٢٣٠٩) رهن آنست كه بدهكار مقدارى از مال خود را نزد طلبكار بگذارد كه اگر طلب او را ندهد طلبش را از آن مال بدست آورد.
(مسأله ٢٣١٠) در رهن لازم نيست صيغه بخوانند و همين قدر كه بدهكار مال خود را به قصد گرو به طلبكار بدهد و طلبكار به همين قصد بگيرد رهن صحيح است.
(مسأله ٢٣١١) گرو دهنده و كسى كه مال را گرو مىگيرد بايد مكلف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد و نيز بايد گرو دهنده مفلس و سفيه نباشد معناى مفلس و سفيه در مسأله (٢٢٦٢) گذشت.
(مسأله ٢٣١٢) انسان مالى را مىتواند گرو بگذارد كه شرعا بتواند در آن تصرف كند و اگر مال كس ديگر را با اجازه او گرو بگذارد صحيح است.
(مسأله ٢٣١٣) چيزى را كه گرو مىگذارند، بايد خريد و فروش آن صحيح باشد، پس اگر شراب و مانند آن را گرو بگذارند درست نيست.
(مسأله ٢٣١٤) استفاده چيزى را كه گرو مىگذارند مال كسى است كه آن را گرو گذاشته است.
(مسأله ٢٣١٥) گرو گيرنده نمىتواند مالى را كه گرو گرفته، بدون اجازه