تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠ - تفسير همه جا نشانههاى او است

خود آيتى و نشانه‌اى از علم و حكمت و قدرت بى‌پايان مبدأ آفرينش است.

ولى چرا گروهى دهها سال در لابلاى اين آيات رفت و آمد دارند، و كمترين آگاهى حتى از يكى از آنها ندارند؟ دليلش همان است كه قرآن مى‌گويد:

" اين آيات مخصوص طالبان ايمان و يقين و صاحبان انديشه و فكر است" براى آنها كه درهاى قلب خود را گشوده و با تمام وجود تشنه يقين و علم و دانشند، حتى كمترين حركت و كوچكترين موجود را از نظر دور نمى‌دارند، و ساعتها در آن مى‌انديشند، و از آن نردبانى مى‌سازند براى ارتقاء به سوى" اللَّه" و دفترى براى" معرفت كردگار" و با او به راز و نياز مى‌پردازند و جام دل را از باده عشقش لبريز مى‌كنند.

*** در آيه بعد از" سه موهبت بزرگ" كه هر يك نقش مهمى در حيات انسان و موجودات زنده ديگر دارد، و هر يك آيتى از آيات خدا است، نام مى‌برد: مساله" نور" و" آب" و" هوا" مى‌فرمايد:" در آمد و شد شب و روز، و رزقى را كه خداوند از آسمان نازل كرده و به وسيله آن زمين را بعد از مرگش حيات بخشيده، و همچنين در وزش بادها، نشانه‌هايى است براى جمعيتى كه تعقل و انديشه مى‌كنند" (وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ رِزْقٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ آياتٌ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ‌).

مساله نظام" نور و ظلمت" و آمد و شد شب و روز كه هر يك با نظم خاصى جانشين و خليفه ديگرى مى‌شود بسيار حساب شده و شگفت‌انگيز است، هر گاه روز دائمى بود يا فوق طولانى آن قدر حرارت بالا مى‌رفت كه تمام موجودات زنده مى‌سوختند، و هر گاه شب جاويدان بود و يا بسيار طولانى همه از شدت سرما منجمد مى‌شدند!.

اين احتمال در تفسير آيه نيز وجود دارد كه اختلاف به معنى جانشينى‌