تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٣ - تفسير پرهيزگاران و انواع نعمتهاى بهشتى

كه آنچه فكر انسان را به هنگام وصال ناراحت مى‌كند بيم فراق است، لذا مى‌فرمايد:" آنها هيچ مرگى جز همان مرگ اول كه در دنيا چشيدند نخواهند چشيد"! (لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى‌).

جالب اينكه قرآن مساله جاودانه بودن نعمتهاى بهشت را با تعبيرات مختلف بيان كرده است، گاه مى‌گويد: خالدين فيها" جاودانه در باغهاى بهشت خواهند ماند" [١] و گاه مى‌گويد: عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ" اين عطائى است قطع‌نشدنى" (هود- ١٠٨).

در اينكه چرا تعبير به مرگ نخستين (الموتة الاولى) شده است مطالبى است كه در" نكات" خواهد آمد.

سرانجام هفتمين و آخرين نعمت را در اين سلسله چنين بيان مى‌كند:

" و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ كرده است" (وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ‌).

كمال اين نعمتها در اين است كه احتمال عذاب و فكر مجازات بهشتيان را به خود مشغول نمى‌دارد و نگران نمى‌كند.

اشاره به اينكه اگر پرهيزگاران لغزشهايى هم داشته‌اند خدا به لطف و كرمش آنها را بخشيده، و به آنها اطمينان داده است كه از اين نظر نگرانى به خود راه ندهند، و به تعبير ديگر غير از معصومين خواه ناخواه لغزشى دارند و تا مشمول عفو الهى نشوند از آن بيمناكند اين آيه به آنها از اين نظر امنيت كامل مى‌بخشد.

در اينجا سؤالى مطرح است و آن اينكه بعضى از مؤمنان مدت زمانى به خاطر گناهشان در دوزخ مى‌مانند تا پاك شوند و سپس به بهشت مى‌آيند، آيا آيه‌

[١] اين تعبير در آيات زيادى از قرآن مجيد وارد شده است، از جمله آل عمران ١٥، آل عمران ١٣٦، نساء ١٣، نساء ١٢٢، مائده ٨٥، و غير آن.