تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩ - تفسير بگو من پيامبر نوظهورى نيستم

كه شما در آن وارد مى‌شويد مى‌داند" و به موقع شما را سخت كيفر مى‌دهد (هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ‌) [١] آرى او اين نسبتهاى ناروا را كه به من مى‌دهيد، و در برابر فرستاده او قيام كرده‌ايد، و با سمپاشى مردم را از ايمان به حق بازمى‌داريد، همه را مى‌داند.

و در جمله بعد به عنوان تاكيد بيشتر توأم با برخوردى مؤدبانه مى‌افزايد:

" همين بس كه خداوند ميان من و شما گواه باشد" (كَفى‌ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ‌).

او صدق دعوت من، و تلاش و كوششهايم را در ابلاغ رسالت مى‌داند، و دروغ و افترا و كارشكنى شما را نيز مى‌بيند، و همين براى من و شما كافى است.

و براى اينكه راه بازگشت را نيز به آنها نشان دهد در پايان آيه مى‌افزايد:

" او غفور و رحيم است" (وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌).

توبه‌كاران را مى‌بخشد، و آنها را مشمول رحمت واسعه خود مى‌سازد.

" و نمى‌دانم خداوند با من چه مى‌كند، و با شما چه خواهد كرد"؟! (وَ ما أَدْرِي ما يُفْعَلُ بِي وَ لا بِكُمْ‌).

" تنها از آنچه بر من وحى مى‌شود پيروى مى‌كنم" (إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَ‌).

[١]" ما" در جمله" ما تفيضون فيه" ممكن است موصوله، و به معنى نسبتهاى ناروايى باشد كه به پيامبر مى‌دادند، بنا بر اين ضمير" فيه" به آن بازمى‌گردد، و اگر مصدريه باشد ضمير" فيه" به" قرآن" يا" حق" برمى‌گردد، و در اين صورت" تفيضون" به معنى ورود در كارى به قصد افساد است.