سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٦ - وظيفه اوّل اكرام يتيمان

خانواده‌اش را در ميان آن خانواده يتيم تقسيم كرد.

معاذ، يكى از اصحاب پيامبر كه ناظر اين داستان بود، دستى بر سر آن نوجوان كشيد، و پس از اين اظهار محبّت خطاب به وى گفت:

«جَعَلَكَ خَلَفاً لِابيكَ‌

؛ خداوند تو را جانشين صالحى براى پدر شهيدت قرار دهد».

پيامبر اسلام خطاب به معاذ فرمود: مى‌دانى چه كردى؟

عرض كرد: نه يا رسول اللَّه!

حضرت فرمود:

«لايَلى‌ احَدٌ مِنْكُمْ، يَتيماً فَيُحْسِنُ وِلايَتَهُ، وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلى‌ رَأْسِهِ، الّا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ حَسَنَةً، وَمَحا عَنْهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ سَيِّئَةً، وَرَفَعَ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ دَرَجَةً

؛ هر يك از شما كه نزد يتيمى رود، و با او رابطه دوستانه‌اى داشته باشد، و دست نوازش بر سرش بكشد، خداوند معادل موهاى سر يتيم به او حسنه مى‌دهد، و به همان مقدار گناهانش را محو مى‌كند، و به همان تعداد بر درجاتش مى‌افزايد». [١]

بى‌جهت نيست كه خداوند، پيامبرش را مأمور اكرام ورسيدگى به يتيمان مى‌كند، تا اين آثار فراوان نصيبش گردد.

كسانى كه ما را متّهم به خشونت مى‌كنند اين روايات مملوّ از محبّت و عاطفه و مهر و مودّت را مطالعه كنند تا در برابر اتّهامى كه بر ما وارد مى‌كنند شرمنده شوند.

در روايت ديگرى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«انَّ الْيَتيمَ اذا بَكى‌ اهْتَزَّ لَهُ الْعَرْشُ فَيَقُولُ الرَّبُّ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ ... فَوَعِزَّتى‌ وَ جَلالى‌ لايَسْكُتُهُ احَدٌ الّا اوجِبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ

؛ هنگامى كه يتيمى (به خاطر تنهايى و غربت، يا گرسنگى، يا بيمارى، يا كمبود مهر و محبّت، و مانند آن) گريه كند عرش خدا به لرزه در مى‌آيد ... پس خداوند مى‌فرمايد:

هر كس موفّق شود (مشكل يتيم را حل كند و در نتيجه) او را ساكت نمايد، بهشت بر او واجب مى‌شود». [٢]

توجّه به ايتام در هر عصر و زمانى، مخصوصاً در عصر و زمان و كشور ما كه بر اثر

[١]. مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٨٥، تفسير سوره ضحى.

[٢]. بحار الانوار، ج ٧٢، ص ٥، ح ١٢.