سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٠ - نظريّات سه گانه در تفسير قسمهاى چهارگانه

و امّا «زيتون» اشاره به كوهى در بيت المقدّس است، كه انبياى بزرگى به آنجا رفته، و در آن منطقه بر آنان وحى نازل مى‌گشته است. و با توجّه به اينكه اين كوه مشتمل بر درختان زيتون فراوانى بوده، به كوه زيتون مشهور شده است.

«طور سينين» همان كوه طور معروف است، كه محلّ نزول وحى بر حضرت موسى عليه السلام بوده است.

و منظور از «البلد الامين» مكّه مكرّمه، محل نزول وحى بر پيامبر اسلام، حضرت محمد صلى الله عليه و آله است.

خلاصه اينكه طبق اين نظريّه، آيات مورد بحث به چهار منطقه‌اى اشاره دارد كه بر پيامبران الهى وحى نازل شده است. و از آنجا كه وحى سبب هدايت و وسيله سعادت و نجات انسانهاست، و پيامبران الهى از طريق وحى پيامهاى پروردگار را به انسانها منتقل مى‌كردند، خداوند به مناطقى كه در آن وحى نازل شده، قسم خورده است.

نظريّه دوم: سوگندهاى چهارگانه، به چهار پيامبر بزرگ اشاره دارد.

«تين» اشاره به حضرت آدم عليه السلام دارد، و منظور از «زيتون» حضرت نوح عليه السلام است، و «طور سينا» به حضرت موسى عليه السلام، و «البلد الامين» به حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله اشاره دارد.

سؤال: رابطه مكّه با حضرت محمد صلى الله عليه و آله، و طور سينا با حضرت موسى عليه السلام روشن است، امّا چه رابطه‌اى بين «تين» با حضرت آدم، و «زيتون» با حضرت نوح عليه السلام وجود دارد؟

در پاسخ اين سؤال گفته‌اند: هنگامى كه حضرت آدم عليه السلام در بهشت از درخت ممنوع خورد، و لباسهاى بهشتى‌اش فرو ريخت، و خود را عريان ديد، با استفاده از برگ درختان انجير براى خود لباسى تهيّه كرد، و خود را پوشانيد. بدين جهت در اين سوره بوسيله درخت انجير به آن حضرت اشاره شده است.

و امّا در مورد رابطه حضرت نوح عليه السلام با درخت زيتون، گفته شده هنگامى كه آن حضرت و مؤمنان به او، و تعدادى از حيوانات سوار بر كشتى شده، و طوفان شروع‌