سوگندهاى پر بار قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٦ - تقدير روزى يا تلاش براى روزى؟

موقّت تمام آنها را مى‌داند. بنابراين هيچ كس نبايد نگران رزق و روزى‌اش باشد.

چگونگى روزى رساندن به بعضى از موجودات خيلى عجيب است. مثلًا رزق و روزى بعضى از ماهيان دريا در آسمان است، بدين شكل كه «ماهيان سفره‌اى» براى شكار طعمه خود همانند سفره‌اى بر روى آب قرار مى‌گيرند. مرغان هوا با مشاهده آن تصوّر مى‌كنند كه جاى مناسبى براى نشستن است. هنگامى كه روى آن مى‌نشينند ماهى خود را جمع نموده، و مرغ را شكار مى‌كند!

بعضى از مرغان هوا نيز غذاى خود را از دريا تهيّه مى‌كنند. اينگونه مرغها پس از نشان كردن صيد خود، به سمت آن در آب دريا شيرجه مى‌روند، و غذاى خود را در عمق ده مترى و گاه بيشتر پيدا كرده و از آب خارج مى‌شوند. راستى چگونه در عمق آب صيد خود را نشان مى‌كنند؟ چگونه آن را صيد مى‌نمايند؟ چگونه آن را بالا آورده و مى‌خورند؟ پاسخ همه اين سؤالات در همان آيه شريفه آمده كه خداوند ضامن روزى همه جنبندگان است.

عجيب‌تر از همه اينها مطلبى است كه در يكى از مطبوعات قبل از انقلاب ديده بودم: حيوانات عظيم الجثّه دريايى وجود دارند كه وقتى حيوانات ديگر را به عنوان غذا مى‌خوردند، قسمتى از گوشتهاى آنها لابه‌لاى دندانهاى اين حيوانات بزرگ باقى مى‌ماند، و براى آنها ايجاد مزاحمت مى‌كرد. آنها نه مى‌توانند خلال كنند، و نه قادر بر مسواك زدن هستند. امّا خداوند به آنها الهام كرده كه براى رهايى از گوشتهاى مزاحم لابه‌لاى دندانهايشان، از دريا خارج شده، و در گوشه‌اى خوابيده، و دهان خود را باز بگذارند تا پرندگان گرسنه در جستجوى غذا، به درون دهان باز اينگونه حيوانات رفته، و گوشتهاى مزاحم را بخورند. عجيب اينكه تا زمانى كه آخرين پرنده آخرين تكّه‌هاى گوشت لاى دندانها را نخورده دهان آن حيوان باز است و پس از آن دهانش را مى‌بندد!

خداوند با الهام فطرى كه به اين موجود عظيم الجثّه و آن پرندگان كرده، هم شكم آنها را سير مى‌كند و هم گوشتهاى مزاحم را از اين حيوان دفع مى‌نمايد.