« «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا* الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً* أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْناً* ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آيَاتِى وَرُسُلِى هُزُواً»؛ بگو: «آيا به شما خبر دهيم كه زيانكارترين (مردم) در كارها، چه كسانى هستند؟ آنها كه تلاشهايشان در زندگى دنيا گم (و نابود) شده؛ با اين حال، مى‌پندارند كه كار نيك انجام مى‌دهند!» آنها كسانى هستند كه به آيات پروردگارشان و لقاى او كافر شدند؛ و به همين جهت، اعمالشان حبط و نابود شد! از اين رو روز قيامت، ميزانى براى آنها برپا نخواهيم كرد! (آرى،) اين‌گونه است! كيفرشان دوزخ است، بخاطر آنكه كافر شدند، و آيات من و پيامبرانم را به سخريّه گرفتند!». [١]

به عنوان مثال برخى عبادتى به نام جشن ميلاد ولى‌عصر (عج) برپا مى‌كنند، ولى آن را آلوده به گناه مى‌سازند. در مجالس زنانه مولودى مى‌گيرند، امّا سر از رقص و پايكوبى در مى‌آورد، گناه در لباس عبادت و اطاعت!

يكى از منبرى‌هاى شهر ما، كه انسان محترمى بود، بر فراز منبر خطاب به مردم مى‌گفت: «مردم! من نمى‌گويم از گناهانتان توبه كنيد، بلكه به شما سفارش مى‌كنم كه از عباداتتان توبه نماييد!». منظور عبادات تو خالى و بى‌روحى است كه لفافه و لعاب گناهان است. كسانى كه در مسير سير و سلوك گام بر مى‌دارند هواسشان باشد كه پس از مدّت كوتاهى به خود مغرور نشوند و مدّعى «طىّ الارض» و هم سخن شدن با ملائكه و «مستجاب الدعوه شدن» و مانند آن نشوند! چرا كه انسان هر چه به خداوند نزديكتر شود و مقرّب‌تر گردد، بايد تواضع و فروتنى‌اش بيشتر شود، نه كبر و غرور خود برتر بينى‌اش افزون مى‌گردد.

نتيجه اينكه بايد مواظب دامها و وسوسه‌هاى رنگارنگ شيطان و هواى نفس باشيم، كه اگر اراده كنيم موفّق خواهيم شد، و بدون شك خدا كمك خواهد كرد.

[١]. كهف، آيات ١٠٦- ١٠٣.