دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ٣/ ٢ كفاره

١٦٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، گاه بنده خويش را به ناتن‌درستى گرفتار مى‌كند تا اين ناتن‌درستى، كفّاره هر گناه وى شود.

١٦٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بنده چون بيمار شود، خداوند به فرشتگان خويش چنين وحى كند: اى فرشتگانم! من بنده‌ام را به بندى از بندهاى خويش گرفتار ساخته‌ام. اينك اگر جانش را بستانم، او را مى‌آمرزم و اگر او را عافيت بخشم، در حالى از بستر بر مى‌خيزد كه هيچ گناهى ندارد.

١٦٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ مرد و زن مسلمان و هيچ مرد و زن مؤمنى نيست كه بيمار شود، مگر آن كه خداوند، [برخى‌] از گناهانش را از او فرو نهد.

١٦٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ بنده‌اى نيست كه بيمارى دامنگيرش شود و او را از آنچه تندرستان انجام مى‌دهند، باز دارد، مگر آن كه اين بيمارى كفّاره گناهانش شود و هر چه پس از آن انجام دهد، فزونى‌اى بر كفّه اعمالش باشد.

١٦٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: گاه به بنده خدا برخى از مصائب مى‌رسد تا در حالى بر زمين گام بردارد كه هيچ گناهى بر وى نيست.

١٦٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چهار تن هستند كه اعمال خويش را در حالى كه هيچ گناهى بر آنان نمانده است، از نو مى‌آغازند: بيمار، چون بهبود يابد، مشرك، چون مسلمان شود،....

١٧٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى على! ناله مؤمن [به گاه بيمارى‌] «سبحان اللّه» گفتن است، فريادش «لااله‌الااللّه» گفتن، خفتنش بر بستر، عبادت است و از پهلو به پهلو چرخيدنش، جهاد در راه خداست؛ و اگر بهبود يابد، در حالى در ميان مردم راه مى‌رود كه هيچ گناهى بر او نيست.