دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٥ - ج فقدان دوشيزگى

٩٩٢. امام كاظم عليه السلام: از ميان رفتن خونريزى زنان، بر دو گونه است: تباهى‌اى كه در عادت ماهانه حاصل آمده باشد، و از ميان رفتنى كه از آبستنى، ناشى شده باشد. و هر يك از اينها كه رُخ دهد، زن پس از نهادن فرزند يا پس از گذشتن سه ماه پاكى بر او كه در اين مدّت هيچ خونى نيز نباشد، براى [ازدواج با] مردان حلال شود.

ب شاخك و فنج‌

٩٩٣. امام صادق عليه السلام: زن را به واسطه چهار چيز پس دهند: به واسطه پيسى، جذام، ديوانگى، و شاخك كه همان فنج است البته تا زمانى كه مرد با او همبستر نشده باشد؛ اما اگر با او همبستر شده باشد، نه.

ج فقدان دوشيزگى‌

٩٩٤. امام صادق عليه السلام‌ درباره مردى كه به زنش گفته بود: تو دوشيزه به حجله‌ام نيامده‌اى: بر او چيزى نيست؛[١] زيرا دوشيزگى بدون آميزش نيز از ميان مى‌رود.

٩٩٥. امام كاظم عليه السلام: مردى در حالى كه زنى به همراهش بود، رو به امير مؤمنان عليه السلام كرد و گفت: اى امير مؤمنان! من با زنم در حالى ازدواج كرده‌ام كه دوشيزه بوده است؛ اما چون با او همبسترى كرده‌ام، او را نادوشيزه يافته‌ام.

فرمود: «واى بر تو! گاه دوشيزگى به واسطه جَستن، پَرِش،[٢] حيض، طهارت گرفتن و در خانه‌ماندگى دراز مدت، از ميان مى‌رود».

[١] مقصود، آن است كه آنچه گفته است، قذف شمرده نمى‌شود و موجب حدّ قذف نمى‌گردد. م.

[٢] در الجعفريّات، واژه« القفرة» آمده و صاحب مستدرك الوسائل آن را به« القفزة( پرش)» تصحيح كرده است.